Jóhann F K Arinbjarnarson rithöfundur var lagður í einelti sem barn og segir hann að það hafi án efa haft mikil áhrif á það hvers konar maður hann er í dag. Jóhann stingur niður í penna í grein á Vísi þar sem hann skrifar um einelti, en talsvert hefur verið fjallað um það síðustu daga og vikur.
Valgarður Reynisson, kennari, doktorsnemi og þolandi eineltis, steig fram á dögunum þar sem hann varpaði fram þeirri tillögu að foreldrar gerenda í eineltismálum yrðu látnir greiða skaðabætur.
Sjá einnig: Valgarður leggur til að foreldrar þeirra sem leggja í einelti verði látnir borga skaðabætur
Jóhann er þeirrar skoðunar að þetta sé heimskuleg hugmynd í grein sinni á vef Vísis. Hann birtir svo dæmi af eigin reynslu máli sínu til stuðnings.
„Einn af þeim sem að lagði mig talsvert í einelti þegar ég var í grunnskóla var sonur tveggja kennara við skólann. Móðir mín starfaði við bókasafn skólans og pabbi minn og faðir drengsins voru þar að auki góðir kunningjar vegna þess að báðir eru þeir virkir í hestamennsku. Foreldrar drengsins voru báðir einhver mestu ljúfmenni sem hægt er að hugsa sér. Það var aldrei nein fyrirstaða hjá þeim um að segja syni þeirra til og skamma hann eða reyna að fá hann ofan af því sem hann gerði. Það bara virkaði ekki. Hann vildi ekki hlusta eða tók sér reglulega pásur frá því að stríða mér svo að það leit út sem að hann væri að batna. Þar sem að foreldrar okkar áttu öll í mjög góðu sambandi sín á milli get ég ekki ímyndað mér annað en að sú staðreynd að sonur annars parsins níddist að hinum hefði vegið afar þung á foreldrunum. M.ö.o. enginn vill að barnið sitt endi á að gerast gerandi í einelti. Ekki frekar en neinn vill að barnið sitt verði seinna glæpamaður eða fíkill. Sé ætlunin að refsa foreldrum fyrir það að eiga barn sem leggur önnur börn í einelti þá er það óþarft af þeirri ástæðu að þeim hefur þegar verið refsað. Refsing þeirra felst í að þau eiga barn sem er gerandi. Vissulega er nauðsynlegt að foreldrar slíkra barna séu höfð með í ráðum þegar reynt er að finna viðeigandi leið til þess að binda enda á eineltið. Eins er mikilvægt að foreldrar í þeirri stöðu átti sig á alvarleika ástandsins. En það að láta foreldra í þeirri aðstöðu t.d. greiða sektir myndi bara þýða að eymdin sem að barnið þeirra veldur breiðist út og hefur áhrif á fleiri en annars þyrfti.“
Jóhann segir í grein sinni að drengurinn hafi látið af sinni hegðun og þegar komið var fram í 10. bekk hafi þeir meira að segja verið orðnir góðir vinir og eru enn.
Hann segir að fleiri en þessi tiltekni drengur hafi lagt hann í einelti. Tekur hann fram að margir hafi án vafa verið lagðir í alvarlegra einelti en hann en samt sem áður situr þetta á sálinni. Hann rifjar upp að eitt sinn hafi verið vinsælt hjá skólafélögum hans að fela skólatöskuna undir lok skóladags.
„Þegar þetta var búið að gerast mjög oft tók ég þá ákvörðun að um leið og ég myndi ná að standa einhvern að verki við þetta þá ætlaði ég að hjóla í viðkomandi af allri þeirri grimmd sem að styrkur minn var fær um. Alveg sama hver viðkomandi var,“ segir hann.
Dag einn stóð Jóhann einn skólafélaga að verki og stóð hann við fyrri skuldbindingu. Gekk hann að honum og lamdi hann.
„En mér leið ekkert betur eftir á. Kannski voru það tárin hans, kannski voru það meiðandi orð þeirra sem að urðu vitni að þessu. En eftir á fylltist ég hræðilegri sektarkennd og tómleikatilfinningu.“
Jóhann segist hafa komist að því síðar að drengurinn sem faldi töskuna var að gera það í fyrsta og eina skipti. „Það voru aðrir strákar, sem einnig lögðu hann í einelti sem höfðu venjulega staðið að þessum heigulssama feluleik og hann hafði bara fengið þá hugmynd að taka þátt.“
Hann segir að hefndin hafi reynst tilgangslaus og subbuleg athöfn sem endaði á að skapa honum og öðrum strák sem var þegar fórnarlamb eineltis meiri eymd.
„Og hef ég sterklega á tilfinningunni að margir af þeim sem að styðja heimskulegar aðgerðir eins og að sekta foreldra geranda þjáist af sambærilegum hefndarþorsta. En lausn sem að eykur eymdina í heiminum er ekki lausn heldur viðbót við sitjandi vandamál.“
