Óhætt er að segja að auglýsing sem birtist á síðu 3 í Morgunblaðinu í gær hafi farið fyrir brjóstið á mörgum. Hringbraut greindi til dæmis í gær frá færslu Ragnhildar Pálu Ófeigsdóttur, ljóðskálds og framákonu í Sjálfstæðisflokknum, sem sagði auglýsinguna guðlast.
Auglýsingin sem vakti svona mikil viðbrögð var frá Öglu gosgerð og varðaði nýjan gosdrykk, Jesúlaði. Sitt sýnist hverjum um að nafn frelsarans sé notað til að auglýsa gosdrykk og ljóst að um mikið tilfinningamál er að ræða hjá mörgum.
Herdís Þorgeirsdóttir, lögmaður og fyrrverandi forsetaframbjóðandi, birti athyglisverða færslu á Facebook-síðu sinni þar sem hún sagði sína skoðun á auglýsingunni frá lögfræðilegu sjónarhorni. Sagðist hún hafa fengið fyrirspurnir vegna auglýsingarinnar og hvort ekki ætti að banna slíkar auglýsingar í þágu almenns siðgæðis.
„Bendi á að Mannréttindadómstóll Evrópu hefur í nýrri dómaframkvæmd talið að bann í lögum við notkun á ímyndum Jesú og Maríu meyjar í auglýsingum stæðist ekki tjáningarfrelsisákvæði Mannréttindasáttmála Evrópu og því ekki nauðsyn til að hafa slík lög í lýðræðissamfélagi. Málshefjendur töldu hins vegar að auglýsingarnar færu gegn almennu siðgæði og því bæri að banna þær.“
Undir færslu Herdísar hafa fjölmargir einstaklingar skrifað athugasemdir, nafntogaðir og lítt þekktari landsmenn. Ólína Þorvarðardóttir, þjóðháttafræðingur og fyrrverandi þingkona, segir til dæmis: „Skil bara ekki þessa markaðssetningu, hún er hvorki frjó né frumleg.“
Egill Helgason sjónvarpsmaður segir einfaldlega: „Mjög vond hugmynd - fyrst og fremst.“ Þá segir Gunnar Þorsteinsson, oft kenndur við Krossinn: „Þeir vita ekki hvað þeir gjöra...“
Sigríður Guðmarsdóttir, prestur og lektor við hugvísindasvið Háskóla Íslands, segir að auglýsingin minni hana á sjónvarpsauglýsingar Símans fyrir rúmum áratug – auglýsingar sem að hennar sögn voru stílaðar inn á ögrun, hneykslun og umfjöllun í framhaldinu.
„Kristin myndlist er hlut af tilvísana- og tàknkerfi vestrænnar menningar og því ganga vísanir í þær táknmyndir langt út fyrir ramma trúarhefðarinnar, eða að trúarhefðin geti krafist beinstýrðrar notkunar á því táknmáli. Sem er einmitt ástæða þess að þekking á kristnum trúararfi er að töluverðu leyti spurning um menningarlæsi. Mér þykja þessar auglýsingar frekar þreyttar og sé ekki fyrir mér að drekka mikið Jesúlaði, en hef annars litlar skoðanir á þessu.“
Stefán Einar Stefánsson, fréttastjóri viðskipta á Morgunblaðinu og siðfræðingur, segir að sem betur fer sé smekkleysi ekki refsivert og það ætti aldrei að banna.
„Held að þetta fyrirtæki ætti hins vegar að reka markaðsstjórann eða auglýsingastofuna sem að málinu kom enda hefur uppleggið floppað. Það er engin leið að þyrla upp miklu ryki vegna svona aulaháttar eins og hægt var fyrir nokkrum árum og fá með því ókeypis auglýsingu.“
Stefán Einar bætir svo í annarri athugasemd að hann hefði hugsanlega keypt drykkinn ef „smekkleysið“ hefði ekki ráðið för. „En aularnir sem létu sér detta þetta "snjallræði" í hug tryggðu að fjöldi fólks mun sniðganga vöruna.“
