Stjörnublaðamaðurinn Jakob Bjarnar Grétarsson hefur miklar áhyggjur af þróun listar á Íslandi eftir að íslenska óperan var gagnrýn harðlega fyrir sýningu sína Madame Butterfly á dögunum.
„Undirgefni listamanna við woke-einsýnina er áhyggjuefni. Nýjasta dæmið er þessi óperustjóri sem ætlar að koma til móts við þá sem hafa sakað aðstandendur Madame Butterfly um menningarnám (hvað svo sem það nú er)?! List er túlkun, sköpun og ef hún á að vera á forsendum þeirra sem lesa sig inn í skáldaða veröld — þá er hún einskis virði,“ skirfar Jakob á Facebook.
„Dautt fyrirbæri. Þetta er ekki sagnfræði. Við höfum ekkert með lafhrædda listamenn að gera sem virðast að auki ekki hafa hina minnstu hugmynd um við hvað þeir eru að fást,“ heldur Jakob áfram.
Fjölmargir taka undir með honum. Lögmaðurinn Eva Hauksdóttir spyr hvort það sé ekki einhverju góður grínverji sem getur hannað „woke-face?“
„Woke lýðurinn heldur að ópera sé einhverskonar sviðsútgáfa af raunveruleikasjónvarpi ... en óperan er öllu heldur uppspuni, skáldskapur og sýndarveruleiki. Tónlist, tilfinningar og ástríður eru viðfangsefni óperunnar. Og óperan þarf gervi ... ýkt, stöðluð, klisjukennd, eftir atvikum,“ skrifar Baldur Hermannsson.
„Já og ekki bara það, óperan er einn stór misskilningur. Í fyrndinni voru einhverjir á Ítalíu að skoða grísku harmleikina, sáu þar skrifað: Kór. Og drógu ranglega þá ályktun að þetta hafi allt verið sungið. Þetta eru sem sagt talkórar og því fór fjarri að grikkirnir væru að syngja Oristeu og fleiri verk. En þetta kjánalega óperurugl er bara eitt dæmi af mörgum. Woke og list eru eins og olía og vatn samkvæmt öllum skilgreiningum. Samt vilja listamenn vorir og menningarfrömuðir taka þessu opnum örmum!“ svara Jakob.
