Ingu var brugðið þegar hún sá fréttirnar um helgina

„Það kom ekki á ó­vart, en var hræði­legt að horfa á fyrstu frétt sjón­varps Ríkis­út­varpsins laugar­dags­kvöldið 26. septem­ber,“ segir Inga Sæ­land, for­maður Flokks fólksins.

Inga skrifar pistil í Morgun­blaðiðí dag þar sem hún lýsir á­hyggjum sínum af stöðu mála hér á landi. Fréttin sem Inga vísar til fjallaði um mikla eftir­spurn eftir að­stoð hjá Fjöl­skyldu­hjálp Ís­lands. 50 manns voru mættir í röð fyrir utan húsa­kynni Fjöl­skyldu­hjálparinnar á Suður­nesjum á fimmtu­dag, hálf­tíma áður en opnað var fyrir matar­út­hlutun. Alls óskuðu 200 fjöl­skyldur eftir að­stoð á Suður­nesjum um mánaða­mótin.

Í fréttinni var rætt við ein­­stæða þriggja barna móður frá Pól­landi, Ka­siu, sem missti vinnuna fyrir fjórum mánuðum. „Áður var ég í vinnu og fékk nóg laun til að ná endum saman. Nú er það erfitt, ekki bara vegna Co­vid. Ég er að leita að vinnu en það er mjög erfitt. Ég þarf að borga leigu og margt annað. Þetta er erfitt,“ sagði hún meðal annars.

Sjá einnig: Sólveig Anna miður sín: 50 manns biðu í röð eftir ókeypis mat

Inga segir að kreppan sé grimm og fá­tæktin bölvun sem brýtur fólk niður og nagar með tímanum í sundur stoðir sam­fé­lagsins.

„At­vinnu­leysið er gríðar­legt og fer vaxandi. Ör­yrkjar, aldraðir og inn­flytj­endur sem hafa misst vinnuna standa í hópum fyrir utan út­hlutunar­mið­stöðvar þegar þær eru opnaðar. Fólkið sem er í slíkri neyð að þurfa að þiggja matar­gjafir með þessum hætti skiptir þúsundum í viku hverri. Þessi hópur stækkar dag frá degi. Nýir hópar ein­stak­linga sem hefðu aldrei látið sér detta í hug að lenda í þessum sporum,“ segir Inga.

Hún segir að á sunnu­dag hafi hún hlustað, einu sinni sem oftar á Sprengi­sand á Bylgjunni þar sem Kristján Kristjáns­son ræddi við Þuríði Hörpu Sigurðar­dóttur, for­mann Ör­yrkja­banda­lags Ís­lands.

„Hún er tals­maður þjóð­fé­lags­hóps sem á einna erfiðast. Tekjur ör­yrkja duga ekki til fram­færslu. Reynslan sýnir að at­vinnu­leysi fjölgar þeim sem enda á ör­orku. Þuríður Harpa benti á að fullur ör­orku­líf­eyrir væri í dag 30 þúsund krónum lægri en lægstu at­vinnu­leysis­bætur og 83 þúsund krónum lægri en lög­bundin lág­marks­laun.“

Inga er ó­sátt og segir að stjórn­völd hafi allt frá árinu 2007 horft þegjandi og að­gerða­laust á það hvernig fólk á ör­orku­líf­eyri hefur jafnt og þétt sogast ofan í ör­birgð. Hún segir að á­stæðan sé sú að ör­orku­líf­eyrir heldur ekki í við það hvað það kostar að lifa í þessu landi.

„Ó­rétt­látar skerðingar vegna tekna bæta síðan gráu ofan á svart. Nú þegar við horfum fram á erfiðan vetur teljum við í Flokki fólksins afar brýnt að við sláum skjald­borg um okkar við­kvæmustu þjóð­fé­lags­hópa. Við munum búa við um­sáturs­á­stand co­vid-far­aldursins þar til bólu­efni finnst. Þangað til verðum við að þrauka,“ segir Inga sem kallar eftir sam­stöðu allra flokka um að þeir þjappi sér í vörnina„ til að bjarga sam­fé­lagi okkar, til að bjarga fólkinu okkar, til að halda fólki frá fá­tæktar­gildrunum.“

Hún segir að nú sé ekki rétti tíminn til að ýfa upp ill­indi.

„Við í Flokki fólksins höfum lengi reynt að tala máli þeirra sem höllum fæti standa. Sumir hafa brosað í kampinn við þetta og talið okkur jafn­vel fara með ó­sannindi og ýkjur þegar kemur að um­ræðu um fá­tækt í okkar ríka landi. Nú verður hins vegar ekki lengur litið undan. Myndir af bið­röðum eftir mat eru ó­rækur vitnis­burður um þann raun­veru­leika sem birtist okkur öllum. Bar­áttan gegn at­vinnu­leysi og fá­tækt á að verða brýnasta við­fangs­efni stjórn­málanna í vetur.“