„Ég fyrirlít þetta óréttlæti í hvert sinn sem ég hugsa til þess. Lái mér hver sem vill,“ segir Inga Sæland, formaður Flokks fólksins, í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.
Pistill Ingu er tileinkaður sjómannadeginum sem haldinn var í gær en Inga er dóttir sjómanns og fædd og uppalin í sjávarplássinu Ólafsfirði. Inga segir að sjómannadagurinn veki alltaf hjá henni hlýjar og góðar minningar.
„Ég man eftir iðandi mannlífi í fallega bænum okkar. Höfnin full af bátum og blómstrandi sjávarútvegi. Pabbi gerði út trillu með félögum sínum eða var í skiprúmi á stærri bátum. Í litlu verkamannaíbúðinni okkar var eitt herbergið notað til að geyma veiðarfæri og dytta að þeim, fella net, stokka línu og þess háttar,“ segir Inga en faðir hennar var á sjónum stærstan hluta starfsævi sinnar.
„Nú er faðir minn orðinn ríflega níræður, löngu sestur í helgan stein og býr heima hjá mér í Reykjavík. Mesta sína starfsævi stritaði hann á sjónum eins og þúsundir annarra Íslendinga. Þegar um fór að hægjast vann hann á netaverkstæði þar til hann hætti störfum vegna aldurs. Pabbi upplifði svo sannarlega hættur hafsins þótt hann hafi sjaldnast talað um það,“ segir Inga og bætir við að nú um stundir ráði hann krossgátur eða fer með kvæði Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi sem hann kann mörg hver utan bókar.
„Þessi fallegi gamli maður tók þátt í því að byggja upp samfélag okkar. Hann og starfsbræður hans gerðu það með blóði, svita og tárum. Þeir horfðu á eftir félögum sínum og ástvinum í hafið en báru harm sinn í hljóði og héldu áfram að sækja sjóinn. Þannig tók hafið elsku Helga bróður minn. Pabbi fékk aldrei neinn kvóta. Afkomendum hans, sem í dag eru margir, er meinað að nýta sjávarauðlindina þótt þeir fegnir vildu nema þá með því að greiða fúlgur fjár í vasa þeirra sem þykjast eiga óveiddann fiskinn í sjónum. Ég fyrirlít þetta óréttlæti í hvert sinn sem ég hugsa til þess. Lái mér hver sem vill.“
