„Sjálf bý ég við þannig aðstæður að veiran má alls ekki koma inn á heimili mitt,“ segir Inga Sæland, þingmaður og formaður Flokks fólksins, í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.
Inga er í hópi þeirra sem talað hafa fyrir hörðum aðgerðum til að hefta útbreiðslu kórónuveirunnar og hefur hún viljað ganga lengra en hingað til hefur verið gert. Hún segir í grein sinni að árangurinn í baráttunni gegn veirunni valdi vonbrigðum.
Inga lýsir því svo í greininni að mikið sé í húfi fyrir hana, líkt og marga aðra. Veiran megi ekki koma inn á hennar heimili.
Lifa í einangrun
„Hjá mér býr níræður faðir minn. Maðurinn minn er með undirliggjandi sjúkdóma. Dóttir mín, ríflega þrítugur hjúkrunarfræðingur, fékk Covid í mars og glímdi við eftirköst þess mánuðum saman. Við lifum í einangrun. Ég er ekki reiðubúin að segja við mitt fólk að nú skuli það leggjast á höggstokkinn vegna þess að Brynjar Níelsson og skoðanasystkini hans nenni þessu ekki lengur,“ segir Inga.
Inga vísar þarna í ummæli Brynjars Níelssonar, þingmanns Sjálfstæðisflokksins, sem sagði á fundi stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar Alþingis í gær að stjórnvöld væru nú komin á ystu nöf í valdheimildum til að skerða frelsi borgarana í baráttu gegn veirunni.
„Heyra mátti á máli hans að honum þætti nú of langt gengið. Hann sagði meðal annars: „En samt er þetta veira, ekki ósvipuð því sem gengur yfir á hverju ári. Hún er náttúrlega bara hættuleg þröngum hópi sem er veikur fyrir.“
Hver dregur stutta stráið?
Inga segir að henni heyrist að með þessum málflutningi sé verið að mælast til þess að við leyfum veirunni að flæða yfir samfélagið í eitt skipti fyrir öll.
„Að við tökum brimskaflinn í fangið, og auðna ráði hver okkar standi eftir upprétt á lífi og hver skuli hugsanlega hljóta varanlegt heilsutjón eða deyja. Þau sem lifi af þessa orrustu muni mynda ónæmi gegn veirunni og málið sé leyst. Gott og vel. Þetta er sjónarmið sem má ræða. En þá vil ég líka að Brynjar og skoðanasystkini hans tali hreint út og svari því hver okkar skuli draga stystu stráin; missa heilsuna og/eða deyja. Sá „þröngi hópur sem er veikur fyrir“ er fjölmennur,“ segir Inga og bætir við að þetta séu einstaklingar á öllum aldri og margir með undirliggjandi sjúkdóma. Veltir hún því fyrir sér hvort heilbrigðiskerfið sé í stakk búið til að höndla allsherjar faraldur.
„Það mun nú þegar á ystu nöf. Eða eigum við kannski bara að hafa þetta eins og í spænsku veikinni þar sem fólk dó bara heima hjá sér unnvörpum og átti engan annan kost?“
Inga segir að sigur verði ekki unninn fyrr en bóluefni fæst og hver dagur sé dýr meðan við bíðum.
„En þar til bóluefnið kemur er ég reiðubúin að berjast með kjafti og klóm við að halda þessari veiru niðri. Ég mun aldrei mæla með því að fórna þeim viðkvæmu og veiku í nafni Mammons. Aldrei!“
