„Hvað ætli margir ráð­herrar hafi hringt í sjó­mennina sýktu og spurt hvernig þeim líður?“

„Nei, sjóinn þarf að sækja meðan ein­hver stendur uppi, svo út­gerðar­menn eigi til hnífs og silfur­skeiðar,“ segir Bene­dikt Jóhannes­son, stærð­fræðingur og stofnandi Við­reisnar, í að­sendri grein í Morgun­blaðinu í dag.

Bene­dikt skrifar þar meðal annars um kvóta­kerfið og mál­efni sjó­mannanna sem veiktust af kórónu­veirunni um borð í Júlíusi Geir­munds­syni á dögunum. Bene­dikt tætir yfir­lýsingu Einars Vals Kristjáns­sonar, fram­kvæmda­stjóra Gunn­varar í sig, en hann sagði meðal annars í við­tali við Vísi:

„Þetta er nýtt. Það þekkti enginn þetta Co­vid. Við vissum ekki hvað það var. Og þetta er eins og ég segi fyrsta Co­vid-ið sem kemur í fyrir­tækið hjá okkur. Við höfum blessunar­lega verið laus við þetta og ekki þekkt þetta.“

Bene­dikt segir að fréttir séu auð­vitað lengi að berast í af­skekktar byggðir. „Út­gerðar­menn hafa líka um annað þarfara að hugsa en flensu­skömm frá Kína. Upp­lýsingar um veiruna komu hraðar til sam­taka sjávar­út­vegs­fyrir­tækja í Reykja­vík. Hinn 24. mars óskuðu þau eftir því við Al­þingi að veiði­gjald yrði lækkað eða fellt niður á sjávar­út­vegs­fyrir­tækin vegna á­standsins. Þau vísuðu til þess að nú gæti „hve­nær sem er komið til þess að fisk­vinnslur og út­gerðar­fyrir­tæki þurfi að loka vegna starfs­fólks í sótt­kví“.

Þá bendir Bene­dikt á að á sama tíma hafi sömu sam­tök beðið ríkið um að styrkja markaðs­á­tak út­gerðarinnar í út­löndum.

„Beiðnin er skiljan­leg í ljósi þess að á undan­förnum ára­tug hefur staða fé­lags­manna Sam­taka fyrir­tækja í sjávar­út­vegi að­eins batnað um tæp­lega 400 milljarða króna. Ofan á það bætast að­eins rúm­lega 100 milljarðar í arð­greiðslur, þannig að ljóst er að ekki er að neinum sjóðum að ganga á þeim bæ.“

Bene­dikt vísar svo í orð Gunnars I. Birgis­sonar, fyrr­verandi þing­manns Sjálf­stæðis­flokksins og bæjar­stjóra í Kópa­vogi, sem lýsti efa­semdum sínum um kvóta­kerfið í grein í Morgun­blaðinu fyrr í mánuðinum. Áður hafði Gunnar verið mikill stuðnings­maður þess. Bene­dikt vísar í grein Gunnars þar sem hann sagði meðal annars:

„Nú eru hins vegar farnar að renna á mig tvær grímur. Veiði­heimildum er út­hlutað af ríkinu til út­gerðanna til mjög langs tíma, á ríf­lega 10 krónur fyrir hvert þorsk­í­gildiskíló. En þá kemur að merg málsins, leigu­verðið á þessum vægast sagt skrítna markaði er í kringum 200 krónur á hvert þorsk­í­gildiskíló. Ég tel að þetta hafi aldrei verið meiningin með kvóta­kerfinu. Tökum dæmi; út­gerð sem aðal­lega er með upp­sjávar­kvóta og einnig botn­fisk­kvóta getur leigt botn­fisk­kvótann frá sér. Tvö þúsund þorsk­í­gildis­tonn gefa 400 milljónir í leigu­tekjur á ári, en greiðsla til ríkisins er 20 milljónir, þannig að nettó­á­vinningurinn fyrir út­gerðina er 380 milljónir króna. Það er því aug­ljós­lega hag­kvæmara að leigja frá sér kvóta en veiða. Breyta þarf til­högun kvóta­kerfisins til að skiptingin verði sann­gjarnari fyrir ríkis­sjóð í slíkum til­fellum. Þetta er því miður í boði míns flokks, Sjálf­stæðis­flokksins.“

Bene­dikt segist ekki orða kjarna málsins betur en hann endar grein sína á þessum orðum. „En meðal annarra orða: Hvað ætli margir ráð­herrar hafi hringt í sjó­mennina sýktu og spurt hvernig þeim líður?“