Leiðari Hönnu Ingibjargar Arnarsdóttur, ritstjóra Húsa og híbýla, hefur vakið nokkra athygli á samfélagsmiðlum en þar tekur hún á atriðum sem snúa ekki beint að heimili og hönnun eins og efnistök blaðsins eru alla jafna.
Leiðarinn er birtur á Facebook-síðu Húsa og híbýla og fjallar um mál sem hefur verið í deiglunni undanfarnar vikur; ofbeldismálin innan knattspyrnuhreyfingarinnar og viðbrögðin við þeim.
„Á sumum heimilum er nánast allt óaðfinnanlegt en á öðrum mætti kannski segja að frjálslegar sé farið með hlutina og sennilega eru slík heimili algengari. Flest okkar vilja líklega tilheyra fyrri heimilisgerðinni og við lítum mörg á hana með aðdáun og hrifningu, kannski á svipaðan hátt og margir horfa á íþróttastjörnur. En ekki er allt gull sem glóir. Sennilega hafa fáir farið varhluta af umræðunni í kringum þöggun KSÍ á ofbeldismáli ákveðins landsliðsmanns gagnvart konum og málin eru fleiri og þau eru í mörgum stéttum og mætti nefna tónlistargeirann þótt vissulega séu langflestir í báðum þessum geirum heiðvirt og gott fólk. Leiðinlegt þegar fáir koma óorði á heila stétt,“ segir hún meðal annars.
Hún segir að kannski séu óaðfinnanlegu heimilin ekki svo fullkomin þegar öllu er á botninn hvolft og það sama megi segja um sumar fótboltastjörnur.
„Getur verið að frægð og sviðsljós brengli sjálfsmynd sumra og þeim finnist þeir eiga rétt á því að beita konur ofbeldi? Það jákvæða í þessu sorglega mali er að nú kemst oftar upp um ofbeldishegðunina því konur eru óhræddari við að stíga fram og þær eru upplýstari en áður,“ segir Hanna.
Hún bendir á að ofbeldi eigi sér margar birtingarmyndir, bæði líkamlegt og andlegt, og það síðarnefnda geti verið verra enda oft lúmskt og falið.
„Ég og dætur mínar, 22 og 26 ára, vorum að ræða andlegt ofbeldi um daginn og þá notuðu þær hugtök sem ég hafði aldrei heyrt eins og gaslýsingu og „stonewalling“ sem þær virtust þekkja og fræddu mig um. Bæði hugtökin eru notuð yfir tegund af alvarlegu andlegu ofbeldi og eru margþætt en í mjög stuttu máli er gaslýsing fólgin í því að rugla þolandann í ríminu, afvegaleiða hann, búa til nýja atburðarás og taka þannig fókusinn af raunverulega vandamálinu, þetta gerir gerandinn til að verja sig. Stonewalling er þegar gerandinn neitar að tala og eiga í samskiptum við þolandann, beitir „silent treatment“ og gengur í burtu úr aðstæðum.“
Hanna segist að lokum velta því fyrir sér hvort það hafi verið verra fyrir þolendur í KSÍ-málinu, líkamlega ofbeldið eða þöggunin, ringulreiðin og orðræðan sem kom í kjölfarið.
„Ofbeldi er alltaf ofbeldi og þögn og þöggun er andlegt ofbeldi, svo segja má að þessar stúlkur hafi orðið fyrir báðum gerðunum. Stöndum með þolendum og látum ekki gaslýsa okkur og gera lítið úr raunverulega vandamálinu, ofbeldi í öllum sínum ömurlegu birtingarmyndum!“
