Hundur beit 11 ára dóttur Helgu til blóðs: „Ég get ekki sent barnið mitt út að labba“

„Ég vil aðal­lega vekja at­hygli á lausa­göngu hunda, þetta er skelfi­legt. Ég get ekki sent barnið mitt út að labba,“ segir Helga Kristín Guð­munds­dóttir, móðir 11 ára stúlku, sem var bitin til blóðs af Labrador-hundi í Grinda­vík í vikunni.

Lög­reglan á Suður­nesjum sagði frá því í skeyti til fjöl­miðla í morgun að stúlkan hafi verið á gangi með hund fjöl­skyldu sinnar þegar laus hundur kom aftan að henni og beit hana í hönd og læri. Í skeyti lög­reglu kom fram að lög­regla hafi rætt við eig­anda hundsins og látið Mat­væla­stofnun og Heil­brigðis­eftir­litið vita af málinu.

Helga segir að um­ræddur hundur hafi verið laus í garði sem dóttir hennar gekk fram hjá síðast­liðinn mið­viku­dag. Hljóp hann aftan að dóttur Helgu, þefaði af aftur­endanum á hundinum sem hún var með í taumi og réðst svo á stúlkuna.

Helga segir að dóttir hennar hafi verið með tals­verða á­verka á annarri höndinni þar sem hundurinn beit hana til blóðs. Þá beit hann hana í lærið en komst ekki í gegnum buxurnar. Dóttir hennar er þó aum og marin á lærinu.

Helga segist ekki vilja ræða við­brögð eig­enda Labrador-hundsins sér­stak­lega eða dæma þá. Það sem hún vill þó vekja at­hygli á það er lausa­ganga hunda.

„Hundurinn var laus inni í garði og eig­andinn var ekki hjá honum. Ég kom að barninu mínu þarna á harða­hlaupum og ég sé ekkert nema blóð á höndunum á henni. Það vildi þannig til að hundurinn okkar náði að losa sig til þess að fara í hinn hundinn þegar hann er búinn að bíta hana tvisvar,“ segir Helga og bætir við að ekkert hafi amað að hundinum hennar.

Helga hefur verið hunda­eig­andi alla sína ævi og segist hún hafa orðið vör við kæru­leysi margra hunda­eig­anda í gegnum tíðina. Hvetur hún hunda­eig­endur til þess að tryggja að hundarnir séu ekki lausir eins og lög og reglur gera ráð fyrir.

Helga segir að dóttur hennar sé brugðið eftir at­vikið og hún þori ekki að fara út ein. „Hún fer á fót­bolta­æfingu en ég verð að ná í hana því hún þorir ekki að labba heim. Það þykir mér eigin­lega verst, það eru þessi á­hrif á sálina.“

Helga segir að þó að hundurinn hennar sé blíður og góður þá sé honum ekki hleypt einum út.

„Hundarnir eru á okkar á­byrgð, ég veit það að ef hundurinn minn myndi gera þetta einu sinni þá gerir hann þetta aftur. Ég ætla heldur ekki að koma honum í þá að­stöðu að bregðast svona við.“