Hörður: „Af­glöp af áður ó­þekktri stærðar­gráðu“ – Hvernig gat þetta gerst?

Hörður Ægisson, ritstjóri Markaðarins, segir að stjórnvöld hafi gerst sek um afglöp af áður óþekktri stærðargráðu vegna þess hvernig bóluefnamálum við COVID-19 var háttað. Þetta segir Hörður í leiðara Fréttablaðsins í dag.

Hörður bendir á að Ísland sé eitt þróaðasta ríki heims, efnað land með fáa íbúa og öfluga innviði. Við venjulegar kringumstæður ætti þjóðin að hafa alla burði til að bera sig saman við vestræn ríki sem standa utan Evrópusambandsins, Bretland og Bandaríkin til dæmis.

„Í Bret­landi stendur öllum sem komnir eru yfir fimm­tugt nú til boða bólu­setning og í Banda­ríkjunum stendur til að nægt bólu­efni verði til fyrir alla í lok maí, auk þess sem bæði ríkin hafa fest eins konar frelsis­daga í daga­talið í vor og sumar, þegar öllum hömlum verður af­létt,“ segir hann.

Hann bendir á að á sama tíma höfum við horft upp á tafir og meiriháttar klúður í bólu­setningar­á­ætlun stjórn­valda, sem af einhverjum ó­skiljan­legum á­stæðum varút­vi­stað til ESB.

„Enn er ekki einu sinni búið að bólu­setja alla eldri borgara hér á landi og fyrir­ætlanir um bólu­setningar hafa nú tafist um heilan mánuð, og ráða­menn yppa bara öxlum við þeim tíðindum. „Þetta er graut­fúlt, en svona er þetta og svona er þessi veira,“ voru við­brögð for­sætis­ráð­herra við því þegar fréttir bárust um að AztraZeneca-bólu­efnið, stór liður í bólu­efnis­öflun landsins, hefði tíma­bundið verið sett til hliðar. Fáir leggja traust sitt á að á­ætlun stjórn­valda um að búið verði að bólu­setja alla Ís­lendinga yfir 16 ára aldri í lok júlí muni ganga eftir.“

Hörður bendir á að hver dagur sem þjóðin er óbólusett sé óheyrilega dýr. Ferðaþjónustan sé mikilvægari fyrir okkur en flestar nágrannaþjóðir og ríkissjóðir tapi milljörðum á milljarða ofan og safni skuldum á hverjum degi. Þannig hafi hreinar skuldir ríkisins aukist um nærri 300 milljarða króna á síðustu tólf mánuðum.

„Þá er tæpast hægt að setja verð­miða á tjónið sem skorður á at­hafna­frelsi, ferða­frelsi og al­mennum mann­réttindum kosta; glötuð tæki­færi, skortur á annarri heil­brigðis­þjónustu, versnandi and­leg heilsa og ein­fald­lega glötuð lífs­gæði, því líf sem lifað er undir þrúgandi boðum og bönnum til lengdar getur vart talist líf. Því miður hefur far­aldurinn hins vegar fest í sessi þann hugsunar­hátt hjá stórum hópi að á­vallt sé rétt­lætan­legt að hefta frelsi fólks ef ein­hver hætta kann að vera á ferðinni.“

Hörður segir að með öflugri forystu hefði mátt bólusetja þjóðina mun fyrr, opna landið og afnema um leið þær skerðingar á daglegu lífi sem við höfum búið við.

„Bar­áttan um bólu­efnin er enginn leikur heldur al­vöru slagur. Við sjáum það af því kalda stríði sem nú ríkir á milli Bret­lands og ESB, þar sem út­flutnings­banni er svarað með efa­semdum um gagn­semi breska bólu­efnisins. Stjórn­völd hefðu átt að berjast fyrir því með kjafti og klóm að tryggja nægt bólu­efni fyrir löngu, en af ein­hverjum á­stæðum virðist þeim ráð­herrum sem fóru með málið hafa skort þar vilja eða getu, eða hvoru tveggja,“ segir Hörður sem endar leiðara sinn á þessum orðum:

„Ó­trú­legt er að ríkis­stjórn, þar sem flokkarnir áttu fátt sam­eigin­legt annað en and­stöðu við ESB, skyldi á­kveða að hengja sig al­farið á mis­heppnaða bólu­setningar­á­ætlun sam­bandsins. Hvernig í ó­sköpunum var komist að því að það væri þjóðinni fyrir bestu, og á sama tíma að ekkert Plan B var fyrir hendi? Bólusetningarklúður stjórn­valda, sem er einkum á á­byrgð heil­brigðis­ráð­herra, eru af­glöp af áður ó­þekktri stærðar­gráðu.“