Anna Sigrún Baldursdóttir, framkvæmdastjóri skrifstofu forstjóra Landspítala, skrifar hjartnæman pistil sem birtist í bakþönkum Fréttablaðsins í dag.
Eins og þeir sem eiga – eða hafa átt – hund vita þá er engum ofsögum sagt að hundurinn er besti vinur mannsins.
„Þetta er vinurinn sem alltaf er til staðar, lætur ekki önnur verkefni dagsins trufla þá fyrstu skyldu að vera til staðar fyrir þig, besta vin sinn. Það er sama hvað gengur á. Vinurinn góði birtist, hlý nærveran lýsir upp dimman daginn og óveðursskýin hörfa úr huga þér eftir samvistir við þennan einstaka vin. Besti vinurinn leggur allt í sölurnar fyrir þig og hugsar sig aldrei um,“ segir Anna Sigrún í pistli sínum.
„Í huganum veistu að þú munt aldrei getað endurgoldið þessa vináttu að fullu. Væntumþykja þín er sannarlega mikil og elskan sömuleiðis. En það er eitthvað við skilyrðislausa blíðuna í augnaráði vinarins sem nánast ómögulegt er að endurgjalda. En besti vinurinn dæmir þig ekki fyrir það frekar en vitleysurnar og heimskupörin sem þú fremur. Besti vinurinn elskar allt, umber allt og fyrirgefur allt. Sérstaklega þér. Alltaf.“
Anna Sigrún segir að þegar leiðarlokin nálgast horfi besti vinurinn djúpt í augun þín og biður þig að hjálpa sér.
„Hjálpa sér því nú eru horfnir þessir dagar sem þið spígsporuðu kát um náttúruna, hlupuð saman kílómetrana tíu þúsund, lékuð ykkur í sjónum, knúsuðust á kvöldin. Besti vinurinn veit að það er komin kveðjustund og það ert bara þú sem getur hjálpað síðasta spölinn yfir regnbogabrúna. Þú veist þetta allt líka. En ákvörðunin er of þung, þú frestar. Og frestar. Og besti vinurinn skilur það vel eins og allt annað, veit að þú þarft tíma – stingur hlýju, votu trýninu í hálsakot og fyrirgefur það líka.“
