„Í fyrsta skiptið komst ég upp hálfar tröppurnar en sneri þá við. Líka í annað skiptið. „Nei andskotinn, ég get þetta ekki,“ hugsaði ég með mér, með hjartað í buxunum.“
Svona hefst stórskemmtilegur pistill eftir Hilmar Kristensson sem birtist á vef Vísis í gær. Þar segir hann frá því þegar hann mætti á dansnámskeið hjá SÁÁ en það gekk ekki þrautalaust fyrir sig til að byrja með. Hilmar sér væntanlega ekki eftir því að hafa látið slag standa og farið á námskeiðið þennan örlagaríka dag árið 1985 eins og hann rifjar upp í pistlinum.
Mætti vinkonu sinni í tröppunum
Eins og Hilmar lýsir í byrjun pistilsins hætti hann við að fara á umrætt námskeið á síðustu stundu fyrstu tvö skiptin. En í þriðja skiptið komst hann alla leið með góðri aðstoð.
„Í þriðja skiptið komst ég alla leið á stigapallinn, en sneri strax við og hljóp niður. Hitti þá á Þuríði Aradóttur vinkonu mína sem var líka á leiðinni upp. „Ég get þetta ekki,“ stundi ég. „Ekkert kjaftæði,“ sagði hún. „Þú getur þetta víst, komdu með mér.“ Og svo tók hún í höndina á mér og hreinlega dró mig upp.“
Hilmar segir að hann hafi þarna verið mættur edrú á dansnámskeið og það sé það erfiðasta sem hann hafi gert um ævina.
Hugsunin fékk hann til að rennsvitna
„Bara hugsunin um að dansa edrú fékk mig til að rennsvitna. En ég lét vaða, þökk sé Þuríði. Og mætti aftur. Eftir þriðja skiptið leið mér allt í einu eins og skipt hafi verið um peru í hausnum á mér. Þetta var semsagt hægt, að vera edrú innan um fólk að dansa og skemmta sér. Kannski eins gott, eftir allar meðferðirnar,“ segir hann.
Hann segir að tilgangurinn með pistlinum sé að minna á hvað edrú félagslíf getur skipt miklu máli í batanum.
„Ef fólk sem fer í meðferð við fíknsjúkdómnum ætlar að ná árangri, þá segir það skilið við vímugjafatengdar skemmtanir og félagsstarf. En hvað kemur þá í staðinn?,“ segir hann og bætir við að þörfin fyrir félagsskap fari ekkert.
„Maður er nefnilega manns gaman, ölvaður sem edrú. Frumherjarnir í SÁÁ áttuðu sig á þörfinni fyrir alkóhólista í bata að hittast og eiga góðar stundir saman við vímugjafalausar kringumstæður. Dansnámskeiðin urðu til, útihátíðirnar, skemmtikvöldin, árshátíðirnar, leiklistarnámskeið, fluguhnýtingarnámskeið, þorrablót, kvennakvöld, bingó, félagsvist, kótilettukvöld.“
Hrósar unga fólkinu í hástert
Hilmar segir að svona hafi þetta verið alla tíð og SÁÁ haldið úti félagsstarfi sem hluta af bataferlinu.
„Í raun má segja að félagsstarfið geri SÁÁ að því sem samtökin eru. Þetta félagsstarf hefur skiljanlega þróast í samræmi við tíðarandann og almennan áhuga. Í þessum efnum skiptir fjáröflun samtakanna gríðarmiklu máli og að margra mati eru fjáraflanir á borð við Álfasöluna hápunktur félagsstarfsins með mörg hundruð þátttakendur.“
Hilmar bendir á að félagsstarfið í SÁÁ blómstri nú sem aldrei fyrr og það sé sérlega skemmtilegt að sjá hvað unga fólkið í samtökunum er hugmyndaríkt og metnaðarfullt. Nefnir hann í því samhengi nýtt hlaðvarp, Taka tvö, þar sem unga fólkið lætur gamminn geisa um edrúlífið.
„Danskennslan er á sínum stað, skákin, félagsvistin, fluguhnýtingarnar, briddsið og tónleikarnir. Það verða tónleikar með Bubba 20. maí, vorfagnaður 28. maí, barnaskemmtun í Fjölskyldugarðinum, útihátíð á Skógum um verslunarmannahelgina og golfmót síðsumars. Svo má nefna að bakhjarlar SÁÁ hittast á tveggja vikna fresti. Með haustinu verður svo gefið enn betur í, enda vantar ekki hugmyndirnar. Starfsemi SÁÁ er jafn mikilvæg og nauðsynleg og við stofnun fyrir 45 árum. Félagsstarfið er órjúfanlegur þáttur í því sem tekur við að lokinni meðferð.“
