Hildur Eir: Þeir sem gengið hafa í gegnum sorg eiga oft ó­trú­lega margt að gefa

„Tvær syrgjandi konur hafa á um­liðnum dögum séð á­stæðu til að spyrjast fyrir um mína hagi. Það er auð­vitað vegna þess að þetta eru vandaðar og góðar mann­eskjur en líka vegna þess að þeir sem hafa upp­lifað djúp­stæða sorg mynda mjög gjarnan mjög ríka sam­kennd með öðru fólki, því hef ég marg­sinnis kynnst í mínu starfi.“

Þetta segir Hildur Eir Bolla­dóttir, prestur í Akur­eyrar­kirkju, í færslu á heima­síðu sinni.

Þar segir hún frá því að á dögunum hafi hún hitt konu í mið­bæ Akur­eyrar sem er ný­lega búin að missa eigin­mann sinn og lífs­föru­naut til fimm­tíu ára. Hildur viður­kennir að henni hafi þótt sárt að geta ekki faðmað hana þétt að sér, en þær kynntust þegar Hildur jarð­söng dóttur hennar fyrir fá­einum árum. Þær höfðu þó ekki hist í nokkurn tíma, eða frá því að eigin­maður konunnar féll frá.

Hildur segir að þær hafi skipst á hlýjum orðum þar sem þær stóðu undir berum himni í haust­kulinu en kórónu­veiru­skýin hafi byrgt nándinni sýn.

„Seinna um daginn sendi hún mér skila­boð um hvað það hefði glatt hana að sjá mig svona frísk­lega miðað við það sem á undan væri gengið. Tveim dögum fyrr hafði önnur kona sam­band við mig en henni kynntist ég ein­mitt þegar hún missti ungan son sinn og ég kom inn í líf hennar og fjöl­skyldunnar sem prestur. Þessi kona var bara að skrifa mér til þess að vita hvernig heilsa mín væri.“

Hildur segir að ekki megi mis­skilja hana, margir láti sér annt um heilsu hennar og kveðst hún um­vafin kær­leik alla daga. Hug­leiðingar hennar snúist um það hvað fólk sem hefur misst meira en hægt er að í­mynda sér á oft mikið að gefa.

„Mig langaði að segja ykkur frá þessu til að hug­leiða tvennt. Annars vegar það að sorgin fer aldrei í sótt­kví, það eru svo margir að lifa mikla sorg ofan í þessa ó­vissu­tíma sem nú eru. Það er mikil­vægt að gera sér grein fyrir því og gleyma ekki að hafa sam­band við þá sem syrgja djúpt. Sím­tal er sterkur leikur núna þegar við erum öll meira heima fyrir og lífið er á hægum takti. Hins vegar langar mig að segja ykkur frá þessu til að minna á að það er hægt að vera mjög gefandi í sinni mestu sorg og þjáningu, það er í raun oftast val en auð­vitað líka þroski sem syrgjandinn tekur út á sínum mestu ögur­stundum. Það er val að vera gefandi. Ekki síst á erfiðum tímum. Mig langar svo mikið að hvetja okkur öll til þess að vera gefandi núna vegna þess að þá gerast töfrar, ó­næmis­kerfi fólks eflist af því að ein­semd minnkar og óttinn hættir að skemmta veiru­skrattanum.“