Rithöfundurinn Hermann Stefánsson hefur blandað sér í ritdeilur sem hafa verið áberandi síðan í gærkvöldi þegar rithöfundurinn Auður Jónsdóttir sagðist vera komin með nóg af því að velgengni hennar væri tileiknuð afa hennar Halldóri Laxness.
Tilefnið er upphafleg gagnrýni Berglindar í bloggi sínu þar sem hún gagnrýndi sérstaklega bókablað Stundarinnar. Sagði hún blaðið varpa skýru ljósi á þá forréttindastöðu sem sumir rithöfundar njóti hér á landi, það er svokallaðra kúltúrbarna, eins og Berglind kallar þau, sem eru alin upp í bransanum.
Auður svaraði þessu í færslu í gær. Benti á að vegferð sín hefði alls ekki verið skreytt rósum alla leið. Flestir hafi verið búnir að gefa sig upp á bátinn þegar hún gaf út sína fyrstu bók árið 1998.
„Nú tekur Auður þetta aftur upp á fésbók og eftir að innihaldi þess sem hún hefur að segja hefur verið drekkt í samúðarkveðjum og fórnarlambsstuðningi, deilingum, hjörtum og lækum (það mætti halda að einhver hefði misst hundinn sinn eða handleggsbrotnað illa) stendur ekkert eftir nema þrálátur þanki um að þarna fari nákvæmlega sama fólkið og er alltaf að tala um forréttindablindu.“ segir Hermann og bætir við:
„Ekki sína eigin forréttindablindu heldur annarra.“
„Ég verð að viðurkenna að ég vorkenni Auði Jónsdóttur ekki baun fyrir að eiga Halldór Laxness að afa. Það er heldur ekki út í hött að það hafi stundum komið sér vel, og stundum síður.“ segir hann.
Í gær sagði Auður að umræða og gagnrýni um tengsl hennar við afa hennar vörðuðu við ærumeiðingar. Hermann tekur ekki vel í það.
„Að tala um „ærumeiðingar“ í samhengi þess að einhver nefni hverra manna maður sé eins og Auður gerir er algerlega fráleitt. Engin lög banna ættrakningar. Er það goðgá að ætlast til þess að jafn vinsæll og vel kynntur og virtur höfundur geti verið nógu stór í sér til að þegja af sér ofurlitla gagnrýni frá nýbökuðu ljóðskáldi?“ segir hann.
Hermann endar skrif sín á þessum orðum:
„Og það segi ég með fullri virðngu fyrir henni, bara af krítískri hugsun. Þessi umræða leiðir af sér endalausa dellu um ekki neitt. HKL varð einhverju sinni að orði að enginn væri of góður til að vera kallaður asni. Auður Jóns getur stundum verið óttalegur asni.“
