Her­bert eyddi hálfri milljón á mánuði í kókaín

„Á­fengi var í raun aldrei mikið vanda­mál fyrir mig, en kókaínið tók mig,“ segir tón­listar­maðurinn Her­bert Guð­munds­son í ein­lægu við­tali í nýjasta pod­cast-þætti Sölva Tryggva­sonar.

Her­bert er fyrir löngu orðinn goð­sögn í ís­lensku tón­listar­lífi, hann er þekktur fyrir mikinn dugnað og gott hugar­far og segist þakka erfið­leikunum í lífi sínu fyrir að hafa náð að eflast sem manneskja.

Með vindinn í fangið

„Þegar ég skoða mitt líf sé ég að ég hef oft verið með vindinn í fangið, en það hefur alltaf gert mig sterkari og sterkari, af því að ég held alltaf á­fram og sé þetta sem lexíur. Það er alltaf verið að kenna manni eitt­hvað og ef maður nær að læra smátt og smátt af erfiðu hlutunum stendur maður uppi sem sigur­vegari. Fyrst eru þetta auð­vitað rosa­legir skellir, eins og þegar ég var tekinn með fíkni­efnin og hand­tekinn og settur inn í grænan klefa og þegar ég varð gjald­þrota, en þegar ég horfi til baka sé ég núna hvað allir þessir hlutir styrktu mig í stóru myndinni. Ég segi oft þessa setningu: „Vanda­málin eru eldi­viður fram­faranna“.

Kókaínið tók mig

Í við­talinu kemur Her­bert meðal annars inn á kókaín­neysluna og segist hann í raun alltaf hafa verið blankur þó hann hafi þénað mjög vel.

„Minn alkó­hól­ismi þróast hægt og ró­lega og ég var alltaf svo dug­legur að vinna að ég gat fjár­magnað þetta. Fyrir utan tón­listina var ég alltaf sölu­hæsti sölu­maðurinn hjá Erni og Er­lygi og þegar ég hætti þar var ég búinn að selja bækur fyrir 380 milljónir. Þannig að þegar flasa djöfulsins (kókaínið) kom inn í myndina hafði ég efni á því og það tók mig á fimm árum þangað að ég gjör­sam­lega kominn á hnén. Þetta er rosa­lega vont efni sem gerir mann eigin­gjarnan, sjálf­hverfan og sið­blindan. Á­fengi var í raun aldrei mikið vanda­mál fyrir mig, en kókaínið tók mig. Þetta þróaðist rosa­lega hratt í mínu til­viki og þegar ég fór inn á Vog var ég alltaf að eyða alla­vega hálfri milljón á mánuði í kókaín. Þetta var 2007, þannig að þetta væri tals­vert hærri upp­hæð í dag. Þó að ég væri alltaf að syngja og í bók­sölunni var ég samt alltaf blankur,“ segir hann.

Sjokk að vera tekinn

Þekktasta lag Her­berts er án efa lagið „Can‘t Walk Away“ en sagan á bak við það hvernig lagið varð til er merki­leg.

„Ég var kokkur á togaranum MS Reykja­fossi og var beðinn um að taka pakka með í land með mis­jöfnum efnum og ég hugsaði með mér að ég gæti grætt góðan pening og sló til. En svo var gæinn sem átti efnin tekinn af lög­reglunni og hann bara kjaftaði, svo kemur fíknó bara á höfnina þegar ég kom í land og ég hand­tekinn og settur í gæslu­varð­hald í heilan mánuð. Ég sat í Síðu­múlafangelsinu með fólkinu úr Geir­finns­málinu, en svo var ég færður á Skóla­vörðu­stíg. Ég held að þeir hafi haldið að ég væri stór kall í fíkni­efna­bransanum á Ís­landi, en ekki bara ein­hver sem ætlaði að græða pening á einni sendingu. En þetta var rosa­legt sjokk þegar þetta átti sér stað, ekki síst fyrir fjöl­skylduna mína. Konuna mína, mömmu mína og ég var líka með tvö lítil börn á þessum tíma og pabbi minn var að deyja úr krabba­meini, þannig að þetta var erfitt. Ég man að ég fékk að fara í jarðar­förina hans, en var í fylgd tveggja lög­reglu­manna, sem stóðu við hurðina til að passa að ég færi ekkert.”

Her­bert segir að fyrstu dagarnir í fangelsinu hafi verið veru­lega erfiðir, en smátt og smátt hafi hann náð hugar­ró og byrjað að lesa mikið af bókum. Svo fékk hann gítarinn sinn inn í fangelsið og þá varð til hans þekktasta lag, „Can´t Walk away“. Her­bert segir lagið hafa nánast komið til sín af himnum ofan:

„Svo fékk ég loksins gítarinn til mín inn í fangelsið, það tók tals­verðan tíma að redda því og passa að það væri ekkert mis­jafnt inni í gítarnum og svona. Svo þegar hann er kominn inn, þá kemur lagið til mín frekar fljótt: „There is a Way E­very day, to the problems that man just can´t turn away. Be­cause in this life peop­le try to walk away and say it´s ok, but i´ve seen a terror screen and it build´s up like a monster machine“…Svo á ég þetta lag í tals­verðan tíma áður en það var svo gefið út. Svo fékk ég sex mánaða dóm og fór í neta­vinnu á Kvía­bryggju. Það var góður tími og þetta var í heild sinni mjög góður skóli og kenndi mér mikla auð­mýkt.”

Þegar talað er um níunda áratuginn í tónlist á Íslandi kemur nafn Herberts fljótt upp í huga fólks. Herbert, sem missti allt eftir hrunið 2008, segist í kjölfar þess hafa tileinkað sér ,,minimalískan” lífsstíl, sem hann stundar enn og segir að auki hamingju sína. Í þættinum fara Sölvi og Herbert yfir magnaðan feril Herberts, sögur úr jailinu, bóksölu fyrir hundruði milljóna og margt margt fleira.