„Sjálfum finnst mér þetta eitt mesta kjaftshögg sem ég hef orðið fyrir á ævinni,“ segir Helgi Hallgrímsson náttúrufræðingur í aðsendri grein í Fréttablaðinu í dag.
Þar segir Helgi farir sínar ekki sléttar og telur raunar að íbúum landsbyggðarinnar sé mismunað. Ástæðan er sú að Helgi fékk ekki Bókatíðindi Félags íslenskra bókaútgefenda send heim til sín.
Helgi bendir á að Félag íslenskra bókaútgefenda hafi gefið út Bókatíðindi í 30 ár.
„Bókatíðindin hafa komið út í nóvember og verið borin inn á hvert heimili landsins af Póstinum sem nú heitir Íslandspóstur. Menn hafa beðið þess með eftirvæntingu og tilhlökkun, að sjá hvaða bækur eru í boði fyrir jólin, enda hyggja þá flestir á bókakaup til eignar eða gjafa. Jólin eru stærsti „bókamarkaður“ þjóðarinnar, sem kunnugt er,“ segir Helgi og bætir við að fyrir hann hafi Bókatíðindin verið gleðigjafi á dimmasta tíma ársins sem vel mætti kalla „litlu jólin.“ Sjálfur getur hann vart hugsað sér betri jólagjöf.
„Snemma í nóvember frétti ég að þau væru komin í hús á höfuðborgarsvæðinu, og stuttu síðar á Akureyri. Auk þess voru þau á netinu. Þá getur ekki liðið á löngu áður en þau koma í Egilsstaði, hugsaði ég, og spennan magnaðist dag frá degi. Svo liðu vikur án þess að þau kæmu í póstkassann. Þetta gat ekki verið einleikið.“
Helgi leitaði loks skýringa á þessu á pósthúsinu og fékk þar þær fréttir að Íslandspóstur sæi ekki lengur um dreifingu Bókatíðinda. Dreifbýlisfólkinu væri gefinn kostur á að sækja þau á bensínstöð N1, en þar væru þau stundum til og stundum ekki.
„Þótt kominn sé á níræðisaldur var ég tindilfættur þangað, og hafði heppnina með mér. Þá rámaði mig í að hafa heyrt það auglýst í útvarpi að N1 afgreiddi þau, en ég hélt að það væri bara aukalega. Nú blasti skýringin við, á bls. 2 í Bókatíðindum stendur: Dreifing: Póstdreifing og N1. Við eftirgrennslan á Netinu kom í ljós að „Póstdreifing“ er fyrirtæki, sem ber út Fréttablaðið, Moggann og sitthvað fleira á Reykjavíkursvæði og Akureyri, en ekki annars staðar. Það sama hlaut þá að gilda um Bókatíðindin.“
Helgi segist hafa þurft að bíta í það súra eðli að vera annars flokks íbúi þessa lands að mati stjórnar Félags íslenskra bókaútgefenda. Ekki þess verður að fá bókaskrána.
„Þannig var landsbyggðarfólki hróplega mismunað af bókaútgefendum, því að N1 „dreifir“ engu, og hefur aldrei gert. Það er bensínstöð, víðast með sjálfsala, aðeins með þjónustu á fáeinum stöðum utan höfuðborgarsvæðis. Þó að margir eigi leið þangað eru það fyrst og fremst bíleigendur. Gamalt fólk kemur þar sjaldan, allra síst nú í „Kóvítinu“, einmitt það fólk sem mest kaupir af bókum, og margir vita ekki að Bókatíðindin fáist þar. Bókabúðir eru orðnar mjög fáar í dreifbýlinu, til dæmis er engin hér austanlands, því erum við háðari Bókatíðindum en þéttbýlingar með bókakaup.“
Helgi segist hafa reynt að vekja athygli blaða- og fréttamanna í hans umhverfi á þessu makalausa misrétti en hlotið misjafnar undirtektir. Það sé engu líkara en að margir sætti sig við að dreifbýlið sitji ekki við sama borð og stærsta þéttbýli landsins. Nefnir Helgi að sjálfum finnist honum þetta eitt mesta kjaftshögg sem hann hefur orðið fyrir á ævinni.
„Furðulegt er að útgáfufyrirtæki á „landsbyggðinni“ sem eiga bækur í Bókatíðindum, skuli sætta sig við þetta, því þeirra markaðssvæði eru að miklu leyti utan þéttbýlis. Í þeirra sporum myndi ég neita að borga uppsett birtingargjald. Dreifing Bókatíðinda 2020 er mislukkuð,“ segir Helgi sem vonar að þessu verði kippt í liðinn fyrir næstu jól.
