Heiðar tók reiði­kast sem kostaði hann næstum lífið – Brotnaði saman og há­grét

„Ég var nánast búinn að sætta mig við það að þetta væri búið,“ segir Heiðar Logi Elías­son, fyrsti og eini at­vinnu­maður okkar Ís­lendinga á brimbretti. Hann er nýjasti gesturinn í hlað­varps­þætti Sölva Tryggva­sonar þar sem hann fer yfir ævin­týra­legt lífs­hlaup sitt þrátt fyrir ungan aldur.

Hann talar meðal annars um það þegar reiði­kast endaði næstum á að kosta hann lífið.

Heiðar Logi er þekktur fyrir að fara á brimbretti á stöðum við strendur Ís­lands, sem nánast enginn hefur ,,sörfað” á. Hann hefur nokkrum sinnum komist í hann krappan, en aldrei eins og þegar hann var með vinum sínum sem voru að angra hann fyrir að vera hættur að drekka og hann fór út í sjóinn í reiði­kasti ná­lægt kletti við flæðar­málið og lenti í sjálf­heldu:

„Þessi staður er þannig að maður verður að tíma­setja sig alveg rétt þegar aldan er að koma og synda svo mjög hratt í burtu eftir að aldan brotnar á klettinum. Þetta er í lítilli vík og straumurinn var mjög mikill og ég tíma­setti mig vit­laust og aldan fór undir mig og ég skýst í koll­hnís og festist í straumnum. Kraftarnir í þessu eru svo miklir að maður gerir sér enga grein fyrir því. Aldan skellti mér í klettinn og svo sogaðist ég alltaf aftur til baka og fer aftur og aftur ofan í og komst ekki upp á land. Svo er ég búinn að lenda í öldu eftir öldu og gat bara andað ör­stutt á milli og ég man að ég hugsaði mjög skýrt: „Ég er að fara að deyja hérna.“ Ég var nánast búinn að sætta mig við það að þetta væri búið og orðinn mjög mátt­vana þegar ég kastaði brettinu upp í loftið og kastaði mér aftur á bak í ölduna og ein­hvern vegin endaði ég á bakinu upp á brúninni á klettinum. Eftir að hafa náð smá andar­drætti rúllaði ég mér í fóstur­stellinguna og gjör­sam­lega brotnaði saman og fór að há­gráta. Ég er nokkuð viss um að ef ein eða tvær öldur í við­bót hefðu tekið mig væri ég ekki hér.”

Heiðar Logi glímdi við gífur­legan at­hyglis­brest og kvíða sem barn og náði mjög illa að fóta sig í skóla:

„Mér var búið að líða illa nánast alla mína æsku þar til ég komst fyrst á snjó­bretti. Ég man enn­þá eftir fyrsta deginum þar sem ég var átta klukku­tíma í fjallinu og eftir það náði ég í fyrsta sinn að slaka á og sofa al­menni­lega. Það var rosa­lega erfitt fyrir mig að sitja í skólanum og reyna að læra án þess að fá út­rás. Það er til mynd­band af mér að hoppa á milli borða í kennslu­stundum og ég var nánast rekinn út á gang í hverri einustu kennslu­stund. Þegar það gerðist spretti ég yfir­leitt alla gangana í skólanum, af því að það var svo rosa­leg orka í mér sem þurfti að komast út. Ég var eigin­lega ó­þolandi krakki og var rekinn úr grunn­skólanum í öðrum bekk. Það var enginn kennslu­friður í bekknum ef ég var inni í tíma. Ég var settur á ríta­lín þegar ég var 5-6 ára og það virkaði vel fyrst, en svo var alltaf verið að hækka skammtana og á endanum var ég kominn á stóra full­orðins­skammta af Concerta. Það hjálpaði mér í gegnum skóla­gönguna og gerði margt já­kvætt, en ég var orðinn ó­líkur sjálfum mér á endanum og fannst þetta ekki vera varan­leg lausn.”

Þrátt fyrir ungan aldur hefur Heiðar Logi upp­lifað margt og lifað fjöl­breyttu lífi. Í þættinum segir hann meðal annars sögur af tíma­bilinu þegar hann á­kvað að skipta um takt í lífinu og breyta um lífs­stíl:

„Ég hefði náttúru­lega bara átt að enda í ruglinu. Ég er alinn upp með pabba í neyslu, sem var inn og út úr með­ferðum. Ég upp­lifði hluti sem krakki sem voru ekki eðli­legir, eins og að þurfa að hringja á sjúkra­bíl af því að pabbi „Over­dósaði“ og horfa á lækni hnoða í hann lífinu og alls kyns hluti sem fylgja því að vera fíkill á hæsta stigi. Ég er náttúru­lega með þessa til­hneigingu í mér. Að fara „over­board” í öllu sem ég geri, hvort sem það er á­fengi, vinna eða brimbretti. En það sem ég held að hafi hjálpað mér er hvað mamma var dug­leg að fræða mig um þetta frá því ég var krakki. Þannig að þegar ég byrjaði að drekka mjög ungur, þrettán ára, þá var ég harður á því að ætla aldrei að prófa eitur­lyf og stóð alltaf við það. En á­fengi fannst mér allt í lagi og ég missti alla stjórn á því. Ég réði mig í vinnu á bar á­tján ára til að geta drukkið og laug því að ég væri tví­tugur. Ég keyrði fullur í tvo mánuði, var alltaf að blanda kok­teila og drekka þá og byrjaði vinnu­daginn á bjór og keyrði svo heim með nokkra bjóra í við­bót. Það snerist oft allt um að komast í hálf­gert „blackout” af því að mér leið svo illa og vildi bara komast úr því á­standi. Ég vaknaði þó nokkrum sinnum uppi í rúmi í öllum fötunum búinn að míga á mig og mundi ekkert þegar ég vaknaði. En svo var ég búinn að klúðra það mörgu að ég tók loksins á­kvörðun með þá­verandi kærustunni minni um að hætta að drekka. Eftir að hafa dottið einu sinni í við­bót í það mjög illa hætti ég alveg og hef ekki drukkið síðan. Ég vissi ekki hvað með­ferð væri á þessum tíma, en hefði lík­lega haft gott af því eftir á að hyggja.”

Í þættinum ræða Sölvi og Heiðar um ,,sörfið", lífsháska, erfiða æsku, sérstaka skólagöngu og margt fleira

Þáttinn í heild má sjá hér að neðan: