Hefur fengið nóg af blaktandi regnbogafánum: Segir að örvhentir verði líka fyrir óþægindum

Óhætt er að segja að Ole Anton Bieltvedt, samfélagsrýnir og dýraverndunarsinni, ráðist ekki á garðinn þar sem hann er lægstur í aðsendri grein í Fréttablaðinu í dag. Þar gagnrýnir hann það að hinsegin fólki sé „hampað“ svo dögum og jafnvel vikum skiptir.

„Það vill svo til að undir­ritaður býr í grenndinni við Lista­há­skóla Ís­lands, en þar var regn­boga­fáninn dreginn að húni á Hin­segin daginn, 6. ágúst, og blaktir þar enn,“ segir Ole Anton í grein sinni og bætir við að auðvitað sé í lagi að gleðjast með hinsegin fólki og transfólki á þeirra sérstaka baráttudegi og sýna baráttu þeirra fyrir jafnrétti virðingarvott og stuðning.

„En, núna, eftir hálfs mánaðar blakt, fer þessi flöggun regnbogafánans á Lista­há­skólanum að verða hálf ó­lysti­leg; virka dá­lítið yfir­keyrð. Lista­há­skólinn er auð­vitað ríkis­stofnun, þar sem á­byrg og yfir­veguð af­staða gagn­vart öllum hópum þjóð­fé­lagsins verður að gilda, og ekki á að koma til, að einn hópur sé sér­stak­lega tekinn út úr, fram fyrir aðra, og honum hampað lengur og meir en öllum öðrum,“ segir hann í grein sinni.

Hann segir að þetta sé ekki einvörðungu bundið við Listaháskólann því ýmsir aðrir aðilar, til dæmis kirkjur, stofnanir, fyrirtæki og sveitarfélög virðist sömu skoðunar.

„Í sér­hverju þjóð­fé­lagi eru fjöl­margir hópar, sem Guð hefur skapað með ó­líkum hætti og af mis­munandi gerð – ekki er vitað til þess að neinn hafi skapað sig sjálfur – og er það mikil­vægt verk­efni þeirra sem leiða og stjórna, að reyna að finna jafn­vægi og jafn­rétti milli allra þessara hópa og forðast að taka þar einn fram yfir annan,“ segir Ole Anton og nefnir örvhenta máli sínu til stuðnings.

„Til að nefna nokkra hópa þjóð­fé­lagsins, sem ein­hverja sér­stöðu hafa, saman­borið við þorra manna, má byrja á örv­hentum, sem munu vera um 10% mann­kyns. Flest tæki og á­höld og ýmiss búnaður og farar­tæki eru hönnuð fyrir hægri­henta, rétt­henta, sem kallað er, og veldur það örv­hentum oft ó­þægindum, ef ekki vand­ræðum, í þeirra dag­lega lífi,“ segir Ole Anton sem nefnir þó ekki að samkynhneigðir og transfólk verði enn þann dag í dag fyrir fordómum og ofbeldi fyrir það eitt að vera hinsegin.

Hann nefnir svo smávaxið fólk, dverga til dæmis, og segir að staða þeirra í daglegu lífi sé erfiðari en örvhentra. „Það er nánast ekkert gert sér­stak­lega fyrir þá, þeir neyðast til að að­laga sig og sætta sig við muni og að­stæður sem eru hannaðar og gerðar fyrir „venju­legt fólk“; fólk af meðal stærðar­gráðu.“ Hann segir að einnig megi líta til þeirra sem eru mjög hávaxnir.

„Vill ein­hver gleðjast sér­stak­lega yfir tveggja-metra-mönnum? Flagga? Mála stéttir? Skóla­meistarar, sóknar­prestar, odd­vitar?

Ole segist í lok greinar sinnar þekkja góða og gegna menn sem eru hinsegin, á sama hátt og hann þekkir flotta tveggja-metra-menn, lágvaxna, hörundsdökka og örvhenta.

„Enda allt fólk eins og við hin, og fyndist mér gott ef við gætum um­gengist alla jafnt, sýnt öllum, ekki þá sízt fötluðum, þroska­heftum, sjúkum og þeim sem fastir eru í hjóla­stólum, líka öllum þeim öðrum, sem eiga á annan hátt undir högg að sækja í lífinu, vel­vild, virðingu, sann­girni og leitað jafn­réttis og vel­ferðar fyrir alla.“