Haukur sagði for­eldra of­vernda börn sín: Nokkrir dagar liðu þar til hann hunsaði sjálfur eigin ráð­leggingar

„Ekki liðu nema 10 dagar þar til mér tókst að hunsa mínar eigin visku­fullu ráð­leggingar,“ segir Haukur Örn Birgis­son, lög­fræðingur og pistla­höfundur, í bak­þönkum Frétta­blaðsins í dag.

Haukur Örn skrifaði pistil á dögunum sem vakti tals­verða at­hygli en þar sagði hann for­eldra eiga það til að of­vernda börn sín.

„Nú er ég enginn sér­­­fræðingur, en tel það aug­­ljós sannindi að for­eldrar mega ekki fjar­lægja hindranir sem verða á vegi barna sinna. Börnin verða að fá tæki­­færi til þess að lenda í mót­læti, upp­­lifa höfnun og takast á við að­­stæður. Rétt eins og ó­­­næmis­­kerfi líkamans þarf sýkla, þá þarf hugurinn á­reiti til að verða sterkari,“ sagði hann meðal annars í um­ræddum pistli.

Haukur heldur á­fram að skrifa um þetta mál í bak­þönkum Frétta­blaðsins í dag og bendir á að frá því að börnin hans fæddust hafi hann stundað bæði stanga­veiði og skot­veiði.

„Í þau skipti sem mér tekst að veiða eitt­hvað, þá hef ég haft það fyrir reglu að koma heim með bráðina og verka hana á eld­húsborðinu – fyrir framan börnin. Engan tepru­skap! Lög­mál náttúrunnar, gangur lífsins – og allt það.“

Haukur rifjar svo upp pistilinn frá því fyrir tveimur vikum þar sem hann fann að for­eldrum sem eiga það til að of­vernda börnin sín.

„For­eldrum sem halda börnum sínum frá á­föllum, mót­læti og að­stæðum sem gætu sært til­finningar þeirra. Boð­skapurinn var sá að slíkt upp­eldi væri lík­legast ekki gott til fram­búðar. Það væri mikil­vægt að búa börnin undir harðan veru­leikann sem biði þeirra. Ekki liðu nema 10 dagar þar til mér tókst að hunsa mínar eigin visku­fullu ráð­leggingar,“ segir Haukur.

Hann segir að átta ára gömul dóttir hans hafi lengi verið á­huga­söm um hesta.

„Ein­hyrningar eru í sér­stöku upp­á­haldi en þar sem okkur hefur lítið gengið að finna slíka gæðinga á akstri okkar um Þjóð­veginn hafa aðrir hestar og fol­öld náð að fanga at­hyglina og glætt á­hugann. Það var svo í gær sem þessi elska byrjaði á reið­nám­skeiði, eftir langa bið og mikla eftir­væntingu,“ segir Haukur en þetta væri vart í frá­sögur færandi nema fyrir þær sakir að um helgina grillaði hann folal­da­lundir og hafði í kvöld­matinn.

„Henni fannst grill­kjötið meiri háttar gott og við beiðni hennar um ábót lék henni for­vitni á að vita hvers konar kjöt þetta eigin - lega væri. Verandi þetta grjót­harða „ekkert kjaft­æði“-for­eldri sem ég er, svaraði ég án þess að hika „þetta er svona brúnt kjöt“. Fleiri voru þau orð ekki. Skák og mát.“