„Einmanaleikinn fær sterkustu hetjur til að bugast og það þarf sterk bein til að leiða myrkustu daga ársins hjá sér,“ segir Haukur Örn Birgisson, lögfræðingur og pistlahöfundur Fréttablaðsins, í bakþönkum blaðsins í dag.
Í pistlinum sem Haukur að hann hafi neyðst til að búa í hjólhýsi um tíma í haust. Bölvuð veiran virðist alltaf finna sér leið til að gera líf manns leiðinlegra.
„Sitt hvora vikuna lifði ég eins og sígauni á bílaplaninu heima þegar mér var skipað í sóttkví. Börnin skildu kvöldmatinn eftir á tröppunum á hverju kvöldi og ég fylgdist með nágrönnunum keyra af stað í vinnuna á hverjum morgni. Ég bjó einn á götunni,“ segir Haukur og bætir við að honum hafi fundist þetta voðalega kósí og hugsað sér gott til glóðarinnar.
„Þarna gæti ég sinnt hugðarefnum mínum í fullkominni ró án áreitis hversdagsins. En svo var þetta alls ekkert sérstakt. Jú, jú, þetta var skondið fyrstu tvo dagana en svo súrnaði stemningin í einverunni, dag frá degi. Það er ekkert gaman að hanga einn, þegar maður á ekki annarra kosta völ,“ segir Haukur sem bætir við að veiran virðist alltaf finna sér leið til að gera líf manns leiðinlegra.
Þannig hafi eini fyrirsjáanlegi kostur Kóvíð-jóla verið að nú loksins myndi maður losna við að fá send símamyndbönd frá jólatónleikum. „Til samræmis við allt annað á þessu skelfilega ári þá gekk það ekki einu sinni eftir. Nú sendir fólk í staðinn símamyndbönd af sjónvarpsútsendingum af jólatónleikum!“
Haukur segir að þrátt fyrir dvöl hans í hjólhýsinu hafi hann verið heppinn.
„Fyrir fólk sem ekki stendur á félagslega sterkum grunni þá er hræðilegt að lenda í sóttkví og yfir jólin er það væntanlega ömurlegt. Einmanaleikinn fær sterkustu hetjur til að bugast og það þarf sterk bein til að leiða myrkustu daga ársins hjá sér. Það er því ekki nóg að hugsa hlýtt til þeirra sem nú sitja einangraðir heima fyrir. Ef þið getið ekki heimsótt vini með tveggja metra fjarlægð þá skuluð þið taka upp símann og hafa samband. Ekki samt senda tónleikamyndbönd. Slík myndbönd hafa aldrei gert nokkrum gagn.“
