Það er óhætt að segja að Haraldur Ingi Haraldsson, oddviti Sósíalista í Norðausturkjördæmi, hafi marga fjöruna sopið á sinni lífsleið. Haraldur er í viðtali á vef Sósíalistaflokksins þar sem hann dregur ekkert undan og stendur í raun „nakinn frammi fyrir fólki“ eins og það er orðað.
Í viðtalinu er farið um víðan völl en Haraldur fæddist á Akureyri með naflastrenginn um hálsinn eins og hann orðar það. Foreldrar hans voru fátækir og heimilið róttækt framsóknarheimili. Sjálfur segist hann hafa átt góða og ástríka æsku og síðar lagði hann fyrir sig sagnfræði og myndlistarnám.
Í viðtalinu talar hann um áfengisneyslu og hrunárin sem mótuðu hann að stóru leyti.
„Ég var glaðsinna ungur maður. Hafði innilega gaman af skemmtanalífinu. Heillaður af töfrum hins kynsins. Og auðvitað var áfengi alltaf við höndina – það tilheyrði jú – ekki satt?,“ segir hann en óveðursskýin hrönnuðust síðan upp.
„Það voru að koma kringumstæður þar sem úr hófi ölkærum einstakling, sem flestum líkaði vel við, gat ekki logið sig út úr. Það var að koma hrun.“
Hrunið hafði sem fyrr segir mikil áhrif en hann missti húsið sitt eins og margir aðrir Íslendingar á þessum tíma.
„Atvinnuleysi er svo sannarlega böl. Það étur einstaklinginn upp að innan. Allt í samfélaginu miðast við að ég og þú stöndum okkar plikt við lánardrottna. Og þegar atvinnuleysið ber að dyrum þá missum við þetta viðkvæma jafnvægi. Það er ótrúlega stuttur tími þar til hyldýpið fer að blasa við. Ógreiddu reikningarnir hrúgast upp og maður stendur frami fyrir því að það þurfa ekki nema 2-3 afborganir af húsinu að fara i vanskil að bankinn taki öll ráð í sínar hendur. Allt þetta kom fyrir mig og mína fjölskyldu. Kvíði, stöðugt örvæntingarfyllri ráð til að ná upp á yfirborðið, uppgjöf, sífellt meiri drykkja og ofsa bjartsýni á lausnir. Allt þetta í einu í æðisgengni rússíbanareið upp og niður geðsveifluna,“ segir hann.
Hann segir að aðgerðir yfirvalda eftir hrunið hafi einungis verið mýrarljós og frestað því sem fjármálakerfið var búið að ákveða að yrði niðurstaðan.
„Og það er hreint brjálæðisleg tilhugsun að hrunið borgaði sig fyrir bankana, margborgaði sig. Brennuvargarnir stóðu uppi sem sigurvegarar,“ segir hann og bætir við að honum sortni enn fyrir augum þegar hann heyrir orðið innanhúsreglur.
„Það orð fékk maður sífellt að heyra þegar ég var að átta mig á því að bankinn var allt í senn ákærandi, dómari og lögregla yfir mér.“ Hann segir að fjölskyldan hafi sundrast.
„Við skyldum, eða réttara sagt, konan gafst upp á mér og fór. Svona gerist aldrei án þess að hafa átt sér sársaukafullan aðdraganda og langan úrvinnslutíma sem einnig býður allskyns hættum heim svo sem sjálfsvorkunn og þunglyndi. Ég stóð því frammi fyrir vandamáli sem ég mundi endanlega brotna fyrir eða sigra.“ Hann stóð frammi fyrir tveimur kostum, að ganga lengra inn í myrkrið eða breyta lífi sínu. Það er skemmst frá því að segja að hann valdi seinni kostinn.
Í dag segist Haraldur sjá fyrir sér brjálæði bólunnar fyrir hrun í húsnæðisbólunni sem nú geisar. Hann verður hryggur þegar hann sér ungt fólk setja höfuð sitt í snöru bankanna.
„Skuldsett íbúðar “kaup“ eru ekkert annað en áhættusöm veðmál gegn bankanum þar sem hann heldur öllum mannspilunum á sinni hendi og einungis örlítið má út af bera til að spilið tapist. Það þekki ég og þá bitru reynslu tek ég með mér núna þegar ég býð fram krafta mína sem fulltrúi fólks í stjórnmálum.“
Allt viðtalið við Harald má lesa á vef Sósíalistaflokksins.
