Hanna Katrín Friðriksson, þingkona Viðreisnar lætur ríkisstjórn Íslands heyra það í grein sem birtist í Fréttablaðinu í dag. Hún segir að það sé orðið löngu ljóst, á fimmta ári samstarfs ríkisstjórnarflokkanna, að það séu ákveðnir hagsmunir sem tengi þessa þrjá flokka saman.
„Á fimmta ári stjórnarsamstarfsins er forsvarsfólk ríkisstjórnarflokkanna þriggja hætt að láta eins og markmiðið hafi verið að bjóða þjóðinni upp á hlaðborð af hægri og vinstri pólitík og allt þar á milli, einhvers konar brot af því besta.
Þetta hefur auðvitað legið fyrir lengi. En einhverjir hagsmunir tengja þessa flokka saman. Sennilega er VG ekki eini flokkurinn sem er þarna til að passa að ákveðnir hlutir gerist ekki, svo vitnað sé í orð varaformanns flokksins í opnunarræðu hans á flokksráðsfundi VG í síðustu viku. Það er alla vega ljóst að núverandi ríkisstjórn spilar ekki sókn. Flokkarnir þrír eru í varnarbandalagi þar sem alið er á hræðslu við breytingar, jafnvel þær sem yfirgnæfandi meirihluti þjóðarinnar kallar eftir.“
Hanna bendir þá sérstaklega á sjávarútveginn og segir það liggja fyrir að flokkarnir þrír vilji ekki gera breytingar á því kerfi.
„Varnarbandalagið stendur til dæmis dyggan vörð um hagsmuni stórútgerðarinnar og vaxandi ítök hennar í samfélaginu. Passar upp á að kröfu þjóðarinnar um breytingar verði ekki svarað. Það má engan mun sjá á því hvort hægrið, miðjan eða vinstrið hafna af meiri ákefð öllum hugmyndum um að lögmál markaðarins, framboð og eftirspurn, ráði verðinu sem útgerðin greiðir þjóðinni fyrir afnot af sjávarauðlindinni. Öllum flokkunum þremur virðist henta frekar nakin ríkisafskipti af heilli atvinnugrein þar sem stjórnmálamenn leika sér að því að breyta veiðigjöldunum eftir hentugheitum.“
Þá víkur Hanna sér að heilbrigðismálum og segir að flokkarnir vilji greinilega einungis reyna á ríkisrekið heilbrigðiskerfi, í stað þess að styrkja hið einkarekna.
„Í heilbrigðis- og velferðarmálum virðist einkaframtakið öllum flokkunum jafn mikil ógn með þeim afleiðingum að biðlistar eftir nauðsynlegri þjónustu eru lengri en nokkurn tímann hafa sést og staðan á Landspítala versnar næstum dag frá degi.
Kerfið vex og dafnar við þessar aðstæður. Fögur fyrirheit um aukið samstarf hins opinbera og einkafyrirtækja verða eins og hvert annað grín þegar veruleikinn blasir við í formi umfangsmikillar samkeppni ríkisins við fyrirtæki á samkeppnismarkaði án nauðsynlegs aðhalds og gegnsæis.“
Hanna segir að dæmin séu mun fleiri og endar skrif sín á þessum orðum: „Við þurfum ríkisstjórn sem breytir því sem þarf að breyta í þágu almannahagsmuna. Ekki ríkisstjórn sem einsetur sér helst að gera ekki neitt.“
