Hanna birtir sláandi dæmi: „Fót­bolta­stelpan var heppin“ – Langt því frá eina til­fellið

„Framan­greind lýsing er því miður langt frá því að vera eina dæmið um hvernig fólk er sett í þá stöðu að þurfa að af­sala sér að­gengi að heil­brigðis­þjónustu ef það velur sér bú­setu á lands­byggðinni.“

Þetta segir Hanna Katrín Frið­riks­son, þing­maður Við­reisnar, í að­sendri grein í Morgun­blaðinu í dag. Þar segir hún sögu ungrar stúlku sem fékk höfuð­högg í fót­bolta í Fella­bæ á austur­landi.

Hanna Katrín segir að sem betur fer hafi stúlkan ekki þurft að bíða lengi á bið­stofu heilsu­gæslunnar á Egils­stöðum.

„Hún kvartaði undan höfuð­verk og svima eftir leikinn og þjálfarinn skutlaði henni á heilsu­gæsluna. Læknirinn þar taldi á­stæðu til að kanna nánar hvort blætt hefði inn á heilann, en á heilsu­gæslunni í höfuð­stað Austur­lands er ekki að­staða til bráða­greiningar. Fót­bolta­stelpan unga þurfti því að fara á sjúkra­húsið í Nes­kaup­stað til að komast í sneið­mynda­töku.“

Hanna Katrín nefnir að þangað séu tæp­lega 70 kíló­metrar, eða 45 mínútna akstur ef færðin er góð.

„Fólk á Austur­landi getur hins vegar fengið höfuð­á­verka allan ársins hring, líka þegar það er erfið vetrar­færð og jafn­vel ó­færð. Fót­bolta­stelpan var heppin. Sneið­mynda­takan leiddi ekki í ljós al­var­legan á­verka á heila og sjúkra­húsið í Nes­kaup­stað gat sinnt málinu.“

Ef rann­sókn hefði leitt í ljós að á­verkinn af höfuð­högginu hefði verið slíkur að stúlkan hefði þurft að komast í sér­hæfða bráða­þjónustu þá hefði leiðin legið aftur til Egils­staða og þaðan með flugi til Reykja­víkur.

„Þetta ferða­lag og tíminn sem það tekur fer sannar­lega ekki vel saman við æski­lega með­höndlun bráða­til­vika. Og þá er ó­talin líðan sjúk­linga og að­stand­enda þeirra,“ segir Hanna Katrín en miðað við gefnar for­sendur hefðu ein­hverjar klukku­stundir liðið þar til stúlkan hefði komist undir læknis­hendur í Reykja­vík frá því að hún fékk höfuð­höggið.

„Það er ekki ein­falt mál í fá­mennu og dreif­býlu landi að tryggja lands­mönnum öllum að­gang að full­komnustu heil­brigðis­þjónustu sem á hverjum tíma eru tök á að veita, eins og stjórn­völdum er skylt að gera sam­kvæmt lögum um heil­brigðis­þjónustu. Margt hefur verið gert mjög vel í þeirri við­leitni, annað má gera mun betur,“ segir Hanna Katrín sem nefnir að þetta sé langt því frá eina dæmið.

„Sneið­mynda­tækið sem í­búar þar eru að kalla eftir kostar 70 m.kr. Í hinu stóra sam­hengi er ill­skiljan­legt að sú fjár­festing standi í yfir­völdum þegar það myndi auka öryggi og lífs­gæði í­búanna um­tals­vert. Við vitum öll að sam­göngur og að­gengi að grunn­þjónustu ráða oft úr­slitum þegar fólk velur sér bú­setu. Sneið­mynda­tæki á heilsu­gæsluna í höfuð­stað Austur­lands væri lítið, sann­gjarnt og mikil­vægt skref í þá átt að auð­velda fólki bú­setu á svæðinu.“