Rithöfundurinn Hallgrímur Helgason skrifar um Úkraínustríðið í nýrri grein á Stundinni.
„Þ að er ráðist á fólk. Á götum úti. Á heimilum þess. Í verslunum, á lestarstöðvum. Fólk er drepið með hrottalegum hætti. Skriðdrekar keyra yfir bíla, miða skotum á skóla, sjúkrahús, verslanir, íbúðablokkir. Jafnvel kjarnorkuver,“ skrifar Hallgrímur.
„Hús eru sprengd í loft upp, heilu hverfin lögð í rúst, fjölskyldum er tvístrað, fólk hrakið á flótta. Börn eru drepin, mæður eru drepnar, afar eru drepnir. Heilli fjörutíu og fjögurra milljóna manna þjóð er steypt inn í helvíti þjáningar og stríðs.
Allt til þess að einn maður fái svalað hégóma sínum, til þess að einn maður fái hugsanlega stærri sess í sögunni: Sjáiði bara, Nikulás keisari, Lenín og Stalín! Ég stækkaði Rússland líka!“ bætir Hallgrímur við.
Hann kallar þetta þvílíka heimsku. „Þvílíkur hégómi. Þvílík örlög. Þvílíkur fáránleiki. Þvílíkur harmur. Og þvílík meðvirkni víða um heim. Meðvirkni sem segir: Já auðvitað getur Rússland ekki sætt sig við að nágrannaland þeirra fari inn í Nató. Auðvitað getur Rússland ekki sætt sig við að nágrannaland þeirra fari inn í ESB. Auðvitað getur Rússland ekki sætt sig við að nágrannaland þeirra sé sjálfstætt.“
„Þetta er eins og meðvirkni með nauðgara,“ skrifar Hallgrímur áður en hann heldur áfram.
„Já auðvitað er skiljanlegt að hann berji konuna sína og nauðgi henni, drepi hana jafnvel. Ég meina, voruð þið ekki búin að vera að kynna hana fyrir allskonar nýjum hlutum eins og sjálfstæðri hugsun, endurmenntun, lífsgleði… í raun er það ykkur að kenna að hann nauðgaði henni og drap hana. Það er ykkur að kenna!
Úkraína er ekki eiginkona Rússlands. Hún var ekki á of stuttu pilsi, hún var ekki of full. Minnum okkur á það: Úkraína var og er sjálfstætt ríki, sjálfstætt land. Úkraínumenn eru stolt þjóð sem á aldagamla menningu, Kiev er sex hundruð árum eldri en Moskva.“
Hægt er að lesa grein Hallgríms í heild sinni hér.
