Hall­dóra segir þetta al­gengustu rétt­lætingu stjórn­valda til að við­halda fá­tækt

Hall­dóra Mogen­sen, þing­maður Pírata, skrifar um fá­tæktí Frétta­blaðinu í dag og segir skortur á að­gerðum við­halda stöðunni eins og hún en í gær var al­þjóð­legur bar­áttu­dagur gegn fá­tækt.

„Við vitum öll hvaða á­hrif fá­tækt hefur á fólk. Líf fá­tækra ein­­kennist af miklu á­lagi, van­líðan og niður­­lægingu, sem grefur undan and­­legri og líkam­­legri heilsu. Fá­tækt getur einnig haft lang­varandi á­hrif á börn, því þroski fyrstu áranna leggur grunninn að heilsu þeirra til fram­­tíðar. Þess vegna er mikil­­vægt að tryggja börnum bestu mögu­­legu byrjunina í lífinu,“ skrifar Hall­dóra.

„Við vitum að þúsundir barna á Ís­landi lifa við fá­tækt. Á­ætlað er að rúm­­lega tólf prósent ís­­lenskra barna eigi á hættu að búa við fá­tækt. Einu af hverjum tíu börnum í okkar vel­­megunar­­sam­­fé­lagi er neitað um lífs­skil­yrði og tæki­­færi sem öðrum börnum bjóðast, bara vegna fjár­hags­­stöðu for­eldranna.“

„Stærsta or­­sök fá­tæktar er að fólk á ekki nægi­­lega mikla peninga. Besta leiðin til að leysa þetta vanda­­mál er ein­fald­­lega að tryggja að fá­tækt fólk eigi meiri peninga. Þetta vitum við. En samt finna stjórn­völd enda­­lausar rétt­lætingar fyrir því að við­halda fá­tækt fólks.“

„Al­­gengasta rétt­lætingin er að það sé svo dýrt að af­­nema skerðingar, hækka bætur og tryggja að fólk eigi í sig og á – en það sem fylgir sjaldnast um­­ræðunni er kostnaðurinn sem fylgir því að gera það ekki. Það er nefni­­lega afar kostnaðar­­samt fyrir sam­­fé­lagið að leyfa fá­tækt að við­­gangast,“ skrifar Hall­dóra.

Hún hefur fengið skýrslu­beiðni s´na sam­þykkta á Al­þingi þar sem sam­­fé­lags­­legur kostnaður fá­tæktar verður kannaður til hlítar.

„Skýrslu­beiðnin verður vonandi til þess að við hættum að tala um aukið fjár­­magn til vel­­ferðar­­mála sem út­­gjöld. Að upp­­ræta fá­tækt er fjár­­festing í fólki og sam­­fé­laginu sem skilar sér marg­falt til baka.

Við þurfum að tryggja efna­hags­­legt öryggi fólks með auknum beinum fram­lögum og með því að draga úr skerðingum og skil­yrðum í bóta­­kerfinu. Svo þurfum við að hætta að tala um bætur. Þetta er arður, sjálf­­sagður hluti okkar í sam­eigin­­legri vel­­megun sam­­fé­lagsins,“ skrifar Hall­dóra.