Hall­dór sakar stjórn HVEST um aldurs­for­dóma og mann­fyrir­litningu

Hall­dór Jónas­son verk­efnis­stjóri fer ekki fögrum orðum um Heil­brigðis­stofnun Vest­fjarða í nýrri grein á Vísi.

„Það hefur án efa ekki verið auð­velt og því síður ein­falt að starfa við Heil­brigðis­stofnun Vest­fjarða síðustu ára­tugina. Heil­brigðis­störf eru öll mjög krefjandi, um­hverfið þar vestra hefur um margt verið snúið og ekki síst var rekstur stofnunarinnar slíkur að fréttir af hat­römmum á­tökum milli ein­stakra starfs­manna og stjórn­enda töldust ekki til stór­tíðinda,“ skrifar Hall­dór.

„Starfs­manna­velta var því nokkur og á stundum mjög erfitt að manna sumar stöður. Þrátt fyrir þetta á­stand hefur stofnunin búið við það ríki­dæmi að þar finnast starfs­menn með ára­tuga starfs­feril að baki, sem stóðu þétt að baki stofnuninni og sam­fé­laginu við þessar erfiðu og mjög krefjandi að­stæður.

Undan­farin ár hafa ekki borist margar nei­kvæðar fréttir af stofnuninni. Raunar frekar hið gagn­stæða. Á heima­síðu stofnunarinnar má enda finna hverja á­ætlunina á fætur annarri, sem tryggja eiga allt það besta í rekstri og um­fram allt í mann­legum sam­skiptum,“ heldur Hall­dór á­fram.

Hann segir stefnu stofnunarinnar er í heildina römmuð inn í þessum fal­legu orðum: „Virðing – já­kvæðni – sam­vinna – traust“

„En hver er svo raunin. Eru það þessi fal­legu orð sem nú ráða ríkjum innan stofnunarinnar eða eru þau fal­legar um­búðir um eitt­hvað allt annað og verra um­hverfi? Því er þetta rifjað upp hér að á dögunum bárust mér fréttir af máli starfs­manns sem stað­festir hið verra. Þar er um að ræða rúm­lega 67 ára gamlan lækna­ritara með rúm­lega 32ja ára starfs­feril við stofnunina. Starfs­mann sem hafði ný­lega undir­búið starfs­lok sín vegna aldurs með lækkun starfs­hlut­falls. Starfs­mann sem staðið hefur með sinni stofnun í gegnum þykkt og þunnt alla tíð, oft við mjög erfiðar að­stæður eins og fyrr er nefnt,“ skrifar Hall­dór.

„Að loknum stuttum fundum með mann­auðs­stjóra, sem jafn­framt er yfir­maður lækna­ritara, er starfs­manninum gert að yfir­gefa stofnunina um­svifa­laust. Í byrjun vinnu­dags er starfs­manni með rúm­lega 32ja ára starfs­aldur vísað á dyr, öllum að­gangi að upp­lýsinga­kerfum stofnunarinnar lokað og ekki gefið færi á því að kveðja sitt nánasta sam­starfs­fólk.

Slík harð­neskju­leg vinnu­brögð yfir­manns með sam­þykki for­stjóra benda til al­var­legs brots um­rædds starfs­manns í starfi sínu. En er það svo? Hverjar voru svo þær á­virðingar? Jú, honum var gefið að sök og vera orðinn gleyminn og hafa tapað heyrn. Enginn hafði nokkru sinni nefnt þessa galla við starfs­manninn sjálfan. Um síðir voru svo nefndar tvær smá­vægi­legar villur við skráningu sem fyrir löngu höfðu verið af­greiddar og engum dottið í hug að gera þær að frekara um­ræðu­efni,“ skrifar Hall­dór.

„Forstjórinn bætti svo um betur með því að láta í veðri vaka að kvartanir hefðu borist vegna starfsmannsins „ úr ýmsum áttum“ án þess að geta útskýrt það frekar. Þegar trúnaðarmaður og verkalýðsfélag starfsmannsins höfðu afskipti af málinu var hins vegar starfsmanninum boðið að færast í annað starf. Því hafnaði starfsmaðurinn að sjálfsögðu því honum hafði jú verið vísað heim sem gleyminn, heyrnardaufur og gjarn á mistök í starfi.

Sem stendur reyna nú stjórnendur stofnunarinnar að kaupa sig frá málinu með gerð starfslokasamnings við starfsmanninn án viðurkenningar á því að lítilsvirt hann og brotið á rétti hans. Skattgreiðendur eiga að bæta fyrir mistökin. Ábyrgð stjórnenda á eigin gjörðum á engin að verða. Ríflega 32ja ára reynslu er kastað á glæ og hún einskis metin,“ skrifar Hall­dór.

Hægt er að lesa grein Hall­dórs í heild sinnihér.