Haldið sofandi á Land­spítalanum með CO­VID-19: „Þetta var býsna eitraður kok­teill fyrir mig“

„Þegar fólk les fréttir þá hugsar það alltaf: Vá, frá­bært, þegar ein­hver er út­skrifaður af gjör­gæslu, eða af spítalanum. En mín upp­lifun er sú að þetta er ó­geðs­lega erfitt, það er öll vinnan eftir þegar spítala­vistinni er lokið.“

Þetta segir Willi­am Thomas Möller, 33 ára Ís­lendingur, sem veiktist illa af CO­VID-19 í byrjun ágúst­mánaðar. Willi­am skrifaði á­hrifa­mikla færslu á Face­book í gær­kvöldi sem hefur fengið mikil við­brögð. Í sam­tali við Hring­braut segir Willi­am að hann hafi ekki haft nein undir­liggjandi veikindi. Nokkur um­ræða hefur verið um það að seinni bylgja veirunnar sé hættu­minni en sú sem reið yfir á vor­mánuðum. „Ég reyni svona yfir­leitt að taka ekki þátt í um­ræðum sem ég hef ekki vit á. En þetta var býsna eitraður kok­teill fyrir mig,“ segir hann.

Willi­am var haldið sofandi á gjör­gæslu­deild Land­spítalans eftir að hafa veikst af CO­VID-19 í byrjun ágúst­mánaðar. Willi­am segist hafa skrifað færsluna í þeirri von að hún gæti mögu­lega hjálpað ein­hverjum, enda erum við enn stödd í miðjum heims­far­aldri.

Kúgaðist og kastaði upp

Willam fékk CO­VID og bakteríu­sýkingu í lungun og þann 4. ágúst var hann orðinn mjög veikur. Kærastan hans kom heim úr vinnunni það kvöld, Willi­am hóstaði og hóstaði þar til hann kúgaðist og kastaði upp.

„Ég var byrjaður að heyra of­heyrnir og jafn­vel sjá of­sjónir, enda súr­efnið í heilanum orðið lítið,“ segir hann en úr varð að kærasta hans skutlaði honum á bráða­mót­tökuna um mið­nættið.

„Þar fékk ég súr­efni en var sagt að jafn­vel með að­stoð súr­efnis væri súr­efnis­mettun mín allt­of lítil. Þeir sögðu að þeir þyrftu að svæfa mig og setja slöngu ofan í mig og láta mig vera á maganum svo ég fengi nægi­legt súr­efni. Það liðu varla fimm­tán mínútur frá því að mér væri sagt þetta og að ég væri svæfður. Ég fékk engan tíma til að undir­búa mig, skammast mín, verða reiður, hræddur eða neitt,“ segir hann og bætir við að hann hafi fengið tíma til að hringja í kærustuna sína og segja henni stöðuna.

„Svo fékk ég legg í slag­æð, tvo í vinstri hendina. Eftir að ég er svæfður þá fæ ég þvag­legg og annan legg í hálsinn. Ég var tengdur við alls­konar tæki til að fylgjast með önduninni og hjartanu,“ segir Willi­am í færslu sinni og bætir við að hann hafi verið svæfður oftar en einu sinni. Aldrei hafi hann þó upp­lifað drauma eins og hann gerði nú.

Skelfilegar martraðir

„Í drauminum er alltaf myrkur, og ég er fastur á spítalanum, oftast er ég fastur í rúminu og eina sem ég get talað við er hjúkrunar­fræðingur sem talar portúgölsku. Stundum man ég eftir mér á hlaupum á ganginum. Ég man að það voru gluggar í draumnum en úti var alltaf allt svart. Ég var sofandi í fimm daga,“ segir hann og bætir við að hann muni lítið eftir því þegar hann vaknaði. Hann man þó eftir því að hafa upp­lifað of­sóknar­brjál­æði, of­sjónir og mar­traðir síðasta daginn sinn á gjör­gæslunni.

„Mar­traðir sem voru svo raun­veru­legar og svo hræði­legar að í dag finnst mér enn­þá eins og þær hafi gerst,“ segir hann í færslunni. Hann var svo fluttur yfir á al­menna deild en viður­kennir að hann hafi lítið sofið fyrsta sólar­hringinn af ótta við að vakna aftur á gjör­gæslu.

„Ég var mjög ein­mana þar en það var hugsað frekar vel um mig þannig að þetta var bæri­legt svona mest framan af. Ég var á al­mennu deildinni í rúm­lega viku. Þegar fólk les fréttir þá hugsar það alltaf: Vá, frá­bært, þegar ein­hver er út­skrifaður af gjör­gæslu, eða af spítalanum. En mín upp­lifun er sú að þetta er ó­geðs­lega erfitt, það er öll vinnan eftir þegar spítala­vistinni er lokið.“

Aftur á bráðamóttöku um helgina

Willi­am segir að hann hafi verið dug­legur að labba og gera litlar æfingar síðan hann út­skrifaðist. Hann hafi reynt að byggja sig upp og það hafi gengið vel. Á laugar­dag hafi þó komið á­kveðið bak­slag þegar hann fór að finna fyrir ein­kennum í brjósti. Taldi hann að hann væri að fá hjarta­á­fall.

„Ég fór á bráða­mót­tökuna klukkan 2 að­fara­nótt laugar­dags þar sem ég var í stans­lausum blóð­prufum og skönnum í 9 tíma þangað til ég var út­skrifaður þar sem mér var sagt að það væri ekkert al­var­legt að mér. Ég kem heim klukkan 11 en þá byrja ég að fá haus­verk og dofa í hendurnar á­samt miklum innri skjálfta í maga og brjóstið. Klukkan 15 fer ég aftur á bráða­mót­tökuna þar sem ég hugsaði með mér: Okey ef þetta er ekki hjarta­á­fall þá hlýtur þetta að vera heila­blóð­fall eða blóð­tappi eða eitt­hvað.“

Willi­am þurfti að bíða í drykk­langa stund eftir að komast að á bráða­mót­tökunni en eftir að læknar skoðuðu hann komust þeir að því að hann væri með al­var­leg ein­kenni vegna streitu og þung­lyndis sem hann hafði þróað með sér eftir þessa erfiðu reynslu. Svæfingin, al­var­leg og lífs­hættu­leg veikindin og ein­mana­leikinn hafi spilað þar inn í.

„Ég er engu að síður á­nægður að hafa farið á bráð mót­tökuna því sjálfum hefði mér aldrei dottið í hug að þetta væri streita. Núna get ég byrjað að vinna í því og bara strax að fá að vita hvað var að mér þá líður mér mun betur í dag heldur en í gær,“ segir Willi­am og bætir við í færslunni að við þurfum að fara var­lega.

Mikil vinna fram undan

„Niður­lagið í þessu öllu saman er að við þurfum að fara var­lega, við ein­beitum okkur svo mikið að enginn eigi að deyja úr þessari veiru, að við erum með frá­bært sjúkra­hús og sjúkra­t­eymi sem geta tekið við þeim veiku vegna kæru­leysis okkar, en fyrir mér vil ég helst að enginn fari í öndunar­vél eða á gjör­gæslu. Enginn á að þurfa að upp­lifa það að ó­þörfu,“ segir hann og bætir við að við þurfum sér­stak­lega að passa okkur ná­lægt við­kvæmum hópum.

„Við þurfum að setja kröfu, sem eitt ríkasta land í heiminum að efla ný­sköpun og rann­sóknir í heil­brigðis­kerfinu, að efla laun hjá þeim sem þar starfa. Ekki bara varðandi co­vid, það er svo margt annað sem við getum sigrað til að fleiri og fleiri fá tæki­færi til að lifa lífinu sínu með heil­brigði í sem lengstan tíma,“ segir Willi­am sem kveðst vona að frá­sögn hans muni hjálpa ein­hverjum í fram­tíðinni.

Að­spurður hvernig heilsa hans er núna, segir Willi­am í sam­tali við blaða­mann: „Hún er betri um helgina, brjóst­verkirnir og hjarta­verkirnir eru mun minni. Ég er samt enn­þá með skjálfta og haus­verk. En það munaði strax að fá að vita að ég væri með streitu. Ein­kennin minnkuðu eigin­lega bara strax við það. Það er samt hellings vinna fram undan,“ segir hann.