„Ég sá fram á að miðað við lágmarksdagsektir, 10 þúsund krónur á dag, tæki það skattinn einungis eina viku að tæma bankabók félagsins,“ segir Gurrý Helgadóttir, garðyrkjufræðingur og forstöðumaður starfs- og endurmenntunardeildar Landbúnaðarháskóla Íslands.
Guðríður, eða Gurrý eins og hún er kölluð, segir að hún hafi á dögunum verið minnt óþyrmilega á aðgerðir gegn peningaþvætti hér á landi, en ástæðan er lítið áhugafélag sem Gurrý er stjórnarmaður í. Félagið sem um ræðir á 71.234 krónur inni á bankabók og fékk hún skilaboð þess efnis að hún þyrfti að skrá raunverulega eigendur þess hjá skattinum.
„Ekki nóg með það, það boð var látið út ganga að lagðar yrðu dagsektir á þá sem ekki yrðu við skráningunni innan tiltekins tíma,“ segir Gurrý í pistli um málið á vef Náttúrulækningafélags Íslands. Sá hún fram á að það tæki skattinn um það bil viku að tæma bankareikning félagsins miðað við að lágmarksdagsektir eru tíu þúsund krónur.
„Því harkaði ég af mér, herti upp hugann, bældi niður bróðurpart frestunaráráttunnar, settist við tölvuna, skráði mig inn hjá skattinum og fann flipann fyrir skráningu raunverulegra eigenda. Í fyrstu var ferlið nokkuð skýrt, einungis beðið um nafn, kennitölu, heimilisfang, skónúmer, lífsýni, mittismál, netfang og aðrar eðlilegar upplýsingar sem skatturinn þarf nauðsynlega á að halda en svo skall hrollkaldur eignatengslaveruleikinn á af fullum þunga,“ segir Gurrý á gamansaman hátt.
Á síðu 2 þurfti hún að gera grein fyrir eignarhaldi og af hvaða toga það væri. Þá vandaðist málið umtalsvert.
„Þar birtist mér langur listi af óskiljanlegum möguleikum, eitthvað sem leit út eins og bein eignarhaldsaðildarafstaða, taumlaus stjórnunartengsl, dreifð stjórnun með beinum áhrifum og fleira þvíumlíkt. Ég tel mig mjög góða íslenskumanneskju, hef lesið alls konar texta og skilið hann fullkomlega en þetta leit út eins argasta hrognamál fyrir mér, latína hefði til dæmis verið mun heppilegri kostur. Rétt áður en flóttaviðbrögðin náðu tökum á mér greip ég símann og gerði það eina sem hægt er að gera í svona stöðu, ég hringdi í systur mína,“ segir hún.
Hún bætir við að systir hennar sé hagvön í heimi skatta og fjármála og hún hafi getað leitt hana í gegnum völundarhús skattsins. Innan skamms fékk hún tilkynningu um að komið væri að undirritun.
Gurrý segir að á meðan á öllu þessu stóð hafi hún gleymt sér illilega, heimasíminn hennar hringdi nefnilega um það leyti sem henni tókst að ljúka skráningunni. „Þegar dóttir mín kom til mín með símann í hönd og spurði mig hvort ég hefði ekki átt að vera einhvers staðar fyrir einum og hálfum tíma síðan rann mér kalt vatn milli skinns og hörunds, ég var hreinlega búin að steingleyma því að rúmri viku áður hafði ég lofað að halda bráðskemmtilegan fyrirlestur um blóm á stórafmælisfundi hjá kvenfélagi í bænum.“
Gurrý greip með sér tölvuna, skipti um föt og brunaði á fundinn þar sem á móti henni tók hópur af broshýrum og prúðbúnum konum. Hún ákvað að gera það eina rétta í stöðunni og segja frá því sem gerðist.
„Ég vildi óska að ég gæti sagt að ég hafi gleymt stórafmælisfundinum ykkar vegna þess að ég var niðursokkin í eitthvað skemmtilegt en því miður var ég að reyna að skrá raunveruleg eignatengsl lítils félags sem ég tengist” stundi ég upp í afsökunartóni. Mér fannst þetta nú ekkert sérlega fyndið og því kom mér á óvart að prúðbúnu og elskulegu konurnar sprungu allar úr hlátri og hlógu dátt og lengi. ,,Já, við verðum öll að gera okkar til að ná Íslandi af gráa peningaþvættislistanum, við erum nýbúnar að ganga í gegnum þetta með kvenfélagið okkar” útskýrði forsvarskona hópsins fyrir mér og þurrkaði hláturstárin úr augnkrókunum. Með samstilltu átaki kvenfélaga og áhugamannafélaga hljótum við að heimta Ísland úr peningaþvættisheljunni.“
