Gunnari Smára blöskraði á flug­vellinum: „Aldrei heyrt annan eins foss af viður­styggð“

„Einu sinni sat ég á flug­velli að bíða eftir brott­för við hliðina á stórum manni frá Texas sem talaði hátt í síma. Mér heyrðist af sam­talinu að hann væri á leið til Írak að líta eftir fjár­festingum sínum í fangelsum og ætti nokkur fangelsi heima í Texas og nær­sveitum,“ segir Gunnar Smári Egils­son, fjöl­miðla­maður og stofnandi Sósíal­ista­flokksins.

Gunnar Smári skrifar nokkuð at­hyglis­verða at­huga­semd við færslu Egils Helga­sonar á Face­book þar sem hinn síðar­nefndi greinir frá magnaðri bók sem hann er að lesa, Ca­ste eftir Isa­bel Wil­ker­son.

„Sagn­fræði­rit en líka pólitískt á­kæru­skjal. Rekur sögu svartra í Banda­ríkjunum – með hlið­stæðum við of­sóknir gegn gyðingum og hið niður­njörvaða stétta­kerfi á Ind­landi. Lýsir því hvað það er inn­gróið í banda­rískt sam­fé­lag að svart fólk skuli vera neðst í mann­fé­lags­stiganum. Lýsingarnar eru skelfi­legar, bæði á ein­stak­lings­bundinni grimmd og sam­fé­lags­legri kúgun. Það er með ó­líkindum hvað Banda­ríkin verða til í miklu of­beldi - og ein­hvern veginn fær maður nýja sýn á "the founding fat­hers". Bókin er skrifuð af rétt­látri reiði og það eru ekki allir sem fagna út­gáfu hennar,“ segir Egill í færslu sinni.

Gunnar Smári segir í at­huga­semd sinni að auð­vitað sé gáfu­legra að lesa bækur til að skilja heiminn, en það gefi oft skarpa sýn að hlera fólk eins og hann gerði í þessu til­felli.

„Það rann upp fyrir mér þarna að Banda­ríkin, í merkingu það kerfi sem yfir­stéttin hefur smíðað kringum sig, er ekki bara byggð á of­beldi heldur botn­lausu mann­hatri, ég var að lamast undan ræðum mannsins, tóninum og orðunum sem hann valdi, hef aldrei heyrt annan eins foss af viður­styggð, velti fyrir mér hvort það væri ekki það eina sóma­sam­lega í stöðunni að drepa manninn þar sem hann sat og básúnaði yfir nær­stadda hvernig hann væri kerfis­bundið að brjóta niður sam­fé­lag þeirra hópa sem hann skil­greindi sem ógn eða and­stæðinga; Íraka, svarta Banda­ríkja­menn, fá­tæka og kúgaða.“

Gunnar Smári heldur á­fram:

„Auð­vitað gerði ég það ekki, féllst á þá frá­leitu reglu að menn eins og þessi hlunkur gætu gengið frjálsir meðal manna, eins og kóngar jarðar. Eitt var hatrið og of­beldið sem hann dá­samaði, en það var fölskva­laus vissan fyrir réttinum sem sló mig, þessi sann­færing um að hann mæti kúga, sví­virða og myrða hvern þann sem kysi að slá næst. Þessi maður er Banda­ríkin, hið form­lega sam­fé­lag þar vestra er byggt upp til að verja rétt hans, völd og auð.“