Gunnar Smári Egilsson, fyrrverandi fjölmiðlamaður og stofnandi Sósíalistaflokksins, segir að hatrið og illskan vinni stórsigur hér á landi á hverjum degi. Gunnar Smári átti erindi við heilbrigðiskerfið í gær og lýsir upplifun sinni í pistli á Facebook sem vakið hefur talsverða athygli.
Ekkert hættulegt, aðeins dóttir mín í aðgerð sem hafði tafist í tvö ár vegna covíd og veikleikleika heilbrigðiskerfisins eftir langvarandi sveltistefnu, sem einkennist af því að fjárveitingavaldið skilgreinir sjúklinga og hjúkrunarlið sem andstæðinga almenningshagsmuna. Sem er náttúrlega sjúkleg afstaða, spillt og grimm, og algjörlega á skjön við afstöðu meginþorra fólks.“
Gunnar Smári segir að á heilum degi ræði hann við marga, bæði sjúklinga og starfsfólk.
„Og óbeit á þessari stefnu stjórnvalda hreint og beint ósar frá fólki. Það fyrirlítur stjórnvöld fyrir að reka stefnu sem hættir lífi fólks, gerir stöðu hinna veiku enn verri og gengur þvert á vilja almennings. Bara til að hygla hinum fáu ríku með lágum sköttum. Og meira að segja ríkulegum endurgreiðslum úr skattkerfinu. Bótakerfi fyrirtækja er orðið stærra en barnabótakerfið. Á meðan sífellt minna er tekið af kvótagreifum og fjármagns- og fyrirtækjaeigendum er sífellt meira tekið af sjúklingum. Fólki svíður þetta og það fyrirlítur stjórnmálafólkið sem stendur fyrir þessu, ráðherra og alþingismenn.“
Hann segir að á sama tíma og þessi mynd af heilbrigðiskerfinu sé skýr innan veggja þess sé önnur mynd eiginlega enn skýrari, það er þakklæti sjúklinga til starfsfólksins sem hann segir að ætti auðvitað að stýra kerfinu frekar en „mannvonskufólkið“ í ríkisstjórninni.
„Allir sem sinntu dóttur minni komu fram við hana af virðingu og umhyggju og lögðu sig fram um að bæta líðan hennar og heilsu. Og ég sá að þetta sama fólk sinna öðrum sjúklingum af sömu ást. Og sá þakklætið og traustið sem sjúklingarnir sýndu starfsfólkinu.“
Gunnar Smári segist hafa talað við fólk sem kom af bráðadeildinni eftir að hafa beðið þar í fjóra tíma og rúmlega það, fárveikt.
„Og starfsfólkið var að berjast við að finna legupláss svo fólkið gæti legið inni yfir nóttina svo rannsaka mætti hvað væri að, hvers vegna það var svona veikt. Inn á sjúkrastofnunum eru þetta hversdagsleg átök. Þetta eru þó sjálft eilífðar tökin um mennskuna og siðmenninguna. Annars vegar er ást og umhyggja starfsfólksins sem vill viðhalda siðmenningunni og styrkja mannfélagið. Svo er það andlitslaus grimmdin sem aldrei mætir á vettvang heldur boðar niðurskurð og sveltistefnu úr góðri fjarlægð, svo gerendurnir þurfi aldrei að verða vitni af grimmdarverkum sínum.“
Gunnar Smári segir að þrátt fyrir ógnarafl ástarinnar og almennan og víðtækan stuðning almennings við kærleikann þá vinni hatrið og illskan stórsigra á hverjum degi.
„Einhver er sendur heim án þess að fá hjálp. Líf annars er sett í hættu vegna þess að hann er ekki sendur í rannsókn. Þriðji líður kvalir á meðan hann bíður á endalausum biðlista. Og svo hætti einhver við að leita sér hjálpar af ótta við að taka pláss frá öðrum veikar. Og annar hafði ekki efni á að leysa út lyf. Og svo hætti einhver störfum vegna þess að það er ekki hjúkrunarfólki bjóðandi að neita fólki um aðhlynningu í stað þess að hjálpa því.
Það er margt gott í samfélagi okkar. En ástæða þess að hið góða fær ekki að blómstra og marka samfélagið er að það er líka margt illt í samfélagi okkar, fólk sem telur það mikilvægara að byggja upp auð hinna fáu en að viðhalda siðmenningunni eða búa til samfélag sem er gott öllum. Og það er margt sem bendir til að mannhatursfólkið sé að sigra.“
