Útför Jónínu Benediktsdóttur fer fram í dag. Hún lést á heimili sínu í desember. Margir minnast hennar með hlýhug í minningagreinum í Morgunblaðinuí dag. Þar á meðal eftirlifandi eiginmaður hennar, Gunnar Þorsteinsson sem segir:
„Ég kynntist Jónínu í gegnum starf hennar að heilsueflingu. Ég fór nokkrar ferðir til Póllands og þar tókst með okkur góð vinátta sem umbreyttist í ást eftir að hagir mínir breyttust. Við urðum óaðskiljanleg og hjónaband varð niðurstaðan. Hjónaband sem við slitum aldrei. Við áttum saman stórkostlegan tíma sem mér mun ekki gleymast. Jónína var óvenjuleg og yfirburðamanneskja á mörgum sviðum. Að fá að njóta kærleika hennar, elsku, umhyggju, fræðslu og almennra samskipta voru forréttindi.“
Fyrsti eiginmaður Jónínu, Sveinn Eyjólfur Magnússon, minnist hennar einnig með miklum hlýhug. Hann segir:
„Þegar leiðir okkar Jónínu lágu fyrst saman vorum við bæði ung og sæt. Við fylgdumst að í sjö ár, ef til vill ekki alltaf hönd í hönd, en samt á sömu leið og að sama marki. Að lokum komum við að krossgötum er leiðir skildi og héldum hvort í sína áttina. Sá viðskilnaður var frekar vinsamlegur, miðað við hvernig svona atvik geta þróast. Leiðir okkar sköruðust ekki aftur fyrr en löngu seinna er við bæði höfðum endað uppi í blómabænum Hveragerði. Þar rákumst við hvort á annað, fyrst í sundi eða mat á Heilsuhælinu og síðar í Heiðmörkinni. Þessir árekstrar voru ætíð mjög hlýlegir og við óskuðum hvort öðru velfarnaðar. En nú fæ ég því miður ekki aftur tækifæri til að benda henni á að nú séum við bara sæt.“
