Gunnar með skilaboð til þeirra sem vita hvað varð um Geirfinn

Gunnar Guðmundsson frá Heiðarbrún, fræðimaður og höfundur bókarinnar Leitin að Njáluhöfundi, kallar eftir því að Björn Brynjúlfur Björnsson verði fenginn til að yfirfara Geirfinnsmálið. Gunnar skrifaði um Geirfinnsmálið í Morgunblaðinu á föstudag og hann heldur uppteknum hætti í blaðinu í dag.

Í grein sinni fer Gunnar um víðan völl og varpar fram nokkrum kenningum um málið. Hann bendir til dæmis á að farsímar hafi ekki verið til á þeim tíma sem Geirfinnsmálið kom upp og sumir „útréttingamenn“ hafi fengið að fara í síma á ferðum sínum til að boða komu sína og greiða fyrir erindrekstri sínum.

Rannsakendur á villigötum?

„Mér finnst held­ur ósenni­legt, að maður sem ætl­ar að eiga al­var­leg sam­skipti við Geirfinn í aðdrag­anda hvarfs hans, hafi byrjað á því að ganga inn í Hafn­ar­sjopp­una, þar sem hann gat orðið á vegi fólks sem þekkti hann og fá þar að hringja, þar sem fólk gat hugs­an­lega heyrt hvert orð sem hann segði. Er ekki lík­legra að hringt hafi verið í Geirfinn úr heima­húsi? Með það í huga, er að sumu leyti lík­legt að „Leirfinn­ur,“ maður­inn í leður­jakk­an­um, sem vildi hringja úr Hafn­ar­sjopp­unni, sé hvarfi Geirfinns með öllu óviðkom­andi og þar hafi rann­sak­end­ur lent inni á mikl­um villi­göt­um?“

Gunnar sendir svo þeim sem hugsanlega vita eitthvað um hvarf Geirfinns ákveðin skilaboð og biður viðkomandi að hugleiða eftirfarandi atriði.

„Það hef­ur stund­um gerst að menn hafa skráð leynd­ar­mál og sett bréfið í lokað umslag með þeim fyr­ir­mæl­um að ekki mætti opna skjalið fyrr en að mörg­um ára­tug­um liðnum. Hafi aðal­ger­and­inn að hvarfi Geirfinns gert slíkt, þá er lík­legt að hann kenni öðrum sem mest um verknaðinn til að gera sem minnst úr eig­in hlut­deild. Því væri nú ráð fyr­ir þá sem minni hlut áttu að hvarfi Geirfinns að ganga fram og segja frá því sem gerðist. Þeim yrði bet­ur trúað sem fyrst­ur stigi fram til frá­sagna.“

Björn hugsanlega sá rétti í verkið

Gunnar segir að þær fjölmörgu yfirheyrslur sem ráðist var í hljóti að vera til á upptöku. Nú væri ráð að draga þessar spólur fram til áheyrnar og ígrundunar.

„Marg­ir teldu of seint að kafa í þessi mál nú, en í aug­um rann­sókn­ar­manna á slíkt aldrei að vera of seint. Það er líka ábend­ing til þeirra sem yf­ir­heyrðir voru, hvort ekki hafi eitt­hvað verið ósagt, sem kynni að skipta máli. Í rann­sókn­um má aldrei gefa sér, eða full­yrða neitt fyrirfram. En sé það rétt að „Leirfinn­ur“ sé mál­inu með öllu óviðkom­andi, þá opn­ast nýr „vink­ill“ í mál­inu. Það leiðir til þess, að með nú­tíma­tækni mætti senni­lega þrengja hring­inn um­hverf­is lík­leg­an ger­anda. Til að skaða ekki þá rann­sókn­ar­mögu­leika, þá segi ég hér og nú ekk­ert um það hver sú rann­sókn­araðferð er.“

Gunnar bendir svo réttilega á að þeir sem rannsökuðu Geirfinnsmálið á sínum tíma hafi ekki búið yfir þeim tæknibúnaði sem nútíma rannsakendur búa yfir. Þá hafi þeir sennilega ekki búið yfir sömu þekkingu og tíðkast í rannsóknum sakamála nú til dags.

„Með það í huga ætti nú að fá lærða rann­sak­end­ur, sem búa yfir sterku inn­sæi og dómgreind, til að skoða þetta mál frá grunni og þá sér­stak­lega út frá at­hug­un­um á yf­ir­heyrsl­um alls þess fólks sem næst stóð Geirfinni. Í þætt­in­um „Leynd­ar­málið“ í RÚV 7. apríl sl. og í Morg­un­blaðinu þann sama dag sést hversu af­burðasnjall maður að nafni Björn B. Björns­son var við að leysa um hálfr­ar ald­ar gamla ráðgátu. Það ætti að fá hann eða aðra slíka til að yf­ir­fara Geirfinns­málið.“