Guðrún Nielsen segir í Fréttablaðinu í dag frá áhugaverðum tíma í lífi hennar þegar hún var skikkuð í fjórtán daga sóttkví á farsóttarsjúkrahúsi í Danmörku árið 1970.
Umræðan um sóttkví, þvingaða eða óþvingaða, hefur verið hávær hér á landi að undanförnu og sitt sýnist hverjum í þeim efnum. Guðrún var send í fjórtán daga sóttkví eftir að Norðmaður, smitaður af bólusótt, kom til Danmerkur frá Afganistan.
Maðurinn hafði átt samskipti við fjölda fólks og þar af leiðandi var ekki tekin áhætta á öðru en að senda þá einstaklinga í sóttkví. Úr varð að 120 manns voru sendir í sóttkví á Blegdams-sjúkrahúsinu, þar á meðal Guðrúnu, en fólkinu var einfaldlega samalað inn í rútur og flutt á sjúkrahúsið þar sem hermenn og heilbrigðisstarfsfólk tók við því.
Guðrún segir að hugarfarið á þeim tíma hafi verið þannig að svona var þetta bara og það þýddi ekkert að kvarta eða kveina. Enginn hafi vælt yfir því að þurfa að fara í sóttkví og fæstir spáð í hversu lengi þeir þyrftu að dvelja þar.
Í frétt Fréttablaðsins kemur fram að enginn þeirra sem sendur var í sóttkví hafi greinst með bólusótt, en Norðmaðurinn ungi lést úr sjúkdómnum 21. september 1970. „Þessi sóttvarnaaðgerð var sett á laggirnar með aðeins klukkutíma fyrirvara, en það skilaði árangri,“ segir Guðrún við Fréttablaðið en frásögn hennar má lesa í heild sinni á vef Fréttablaðsins.
