„Ég er ein af þeim sem uppgötvaði næmni mína ekki fyrr en á fullorðinsaldri. Þrátt fyrir að hafa verið að læra um mína hæfileika á þessum sviðum í að verða tíu ár núna, finnst mér enn ekki þægilegt að tala um sjálfa mig sem miðil og heilara, hvað þá að starfa við slíkt,“ segir Guðný Guðmundsdóttir í einlægum pistli á Fréttanetinu.
Þar opnar hún sig um næmni fyrir hinu yfirnáttúrulega sem hún segist hafa. Hún segir að þó Íslendingar séu opnari fyrir andlegum málefnum en margar aðrar þjóðir þá krefjist það hugrekkis að játa að vera næmt. „Það er mun meira til af einstaklingum hér á landi sem kjósa að fara ekki hátt með miðilsgáfur sínar en fólk gerir sér almennt grein fyrir,“ segir hún. Engum finnst æðislegt að vera miðill.
„Einstaklingar sem starfa sem miðlar þurfa að sætta sig við að vera á margan hátt öðruvísi en flest fólk og sinna starfi sem mikill meirihluti fólks trúir ekki á að sé raunverulegt.“
Sjálf finnst henni ekki þægilegt að tala um sig sem miðil. „Ástæðan fyrir því er sú að ég hef ekki verið tilbúin til þess að opna almennilega fyrir þessa hæfileika, vegna þess að ég er enn að sætta mig við að ég sé svona gerð og að þetta andlega líf sé og verði lífið mitt.“
Guðný segist ekki vera ein, síðasta áratug hafi hún hitt marga næma einstaklinga, allir eigi það sameiginlegt að efast um hæfileika sína.
„Að vera í andlegum málefnum er alls ekki sú leið í lífinu sem ég ætlaði mér að fara, enda hef ég streist á móti því lengi vel. Þrátt fyrir það get ég ekki hunsað það tak sem þessi framandi veröld hefur á mér,“ segir hún. „Það er eitthvað þægilegt við þá tilhugsun og tilfinningu að það sé eitthvað meira, eitthvað plan eða vegferð sem leiðir mig stöðugt áfram. Þegar ég sinni andlegum málefnum, með hugleiðslu eða núvitund, lestri andlegra bókmennta eða heimsókn til minna andlegu leiðbeinanda hér á jörð, finnst mér ég vera heima. Það er ekkert betra en það.“
