Guðni dvelur í kjallaranum á Bessa­stöðum: „Já, ekki ætla ég að kvarta“

Guðni Th. Jóhannes­son, for­seti Ís­lands, segir að það væsi ekki um hann í sótt­kvínni á Bessa­stöðum. Guðni skrifar færslu á Face­book þar sem hann þakkar fyrir þær hlýju kveðjur sem honum hafa borist, en eins og greint var frá á dögunum er Guðni kominn í sótt­kví eftir að smit kom upp.

„Þegar þetta er skrifað erum við 1.851 í sótt­kví á Ís­landi. Alls hafa vel yfir 42.000 manns lokið slíkri vist hér á landi frá upp­hafi far­aldursins í febrúar­lok, og rúm­lega 4.000 hafa verið í ein­angrun. Ég get í­myndað mér að sótt­kví reyni frekar á þol­rif barna og ung­menna en okkar full­orðna fólksins, og ekki eru allir í þeirri stöðu að geta stúkað sig af heima fyrir. Hvatningu mína fá allir sem nú þurfa að sæta hömlum til að stemma stigu við far­sóttinni.“

Guðni segir að nú þurfi Ís­lendingar að sýna hvað í þeim býr. „Takist okkur að halda smitum niðri næstu vikurnar er raun­hæf von til þess að hömlur í þágu heildar verði mun minni fyrir jól. Ég hvet fólk til að huga að eigin sótt­vörnum, þvo hendur vel, spritta yfir­borðs­fleti, virða tveggja metra mann­helgi og forðast manna­mót, fækka þannig þeim sem þurfa að sæta sótt­kví ef maður reynist bera smit án þess að vita af því. Í þessu öllu liggur okkar sam­eigin­lega vörn gegn vá­gestinum.“

Guðni situr ekki auðum höndum þó hann sé í sótt­kví en hann dvelur í kjallaranum á heimili fjöl­skyldunnar á Bessa­stöðum.

„Blessunar­lega get ég sinnt mörgum verk­efnum hér í kjallaranum á heimili okkar á Bessa­stöðum. Ekki þykir það oft í frá­sögur færandi að fólk dúsi í slíkri vistar­veru á þessum stað. Ætli Jón Hregg­viðs­son á Rein sé ekki sá frægasti. Árið 1683 sat hann hér í dýflissunni. Svo strauk hann af landi brott og hefði vart orðið meira en nafn eins ó­láns­manns í Ís­lands­sögunni ef Hall­dór Lax­ness hefði ekki gert hann og hans ör­lög ó­dauð­leg. Í upp­hafi Ís­lands­klukkunnar segir frá Jóni sem lá vetur­langt í þræla­kistunni á Bessa­stöðum, fundinn sekur um snæris­þjófnað og fleira. Hann hafði mjóan bálk með gæru­skinni að liggja á og fátt annað. „Það var ein­ginn munur dags og nætur,“ skrifaði skáldið, „og hann fékk ekkert að gera sér til dundurs, en matur var látinn síga niður til hans í körfu einu sinni á dag, stundum tvisvar.“ Já, ekki ætla ég að kvarta,“ segir Guðni sem endar færsluna á þessum orðum:

„Öll él birtir upp um síðir. Við skulum þrauka þangað til. Í aldanna rás höfum við séð það svartara, við munum sjá það bjartara.“