„Það er aldrei of varlega farið, en ef maður er í smekkbuxum er óþarfi að vera líka með belti og axlabönd,“ segir Guðmundur Steingrímsson, heimspekingur og fyrrverandi þingmaður, í pistli sínum í Fréttablaðinu í dag.
Þar skrifar Guðmundur um sóttvarnir og hinar ýmsu takmarkanir á tímum Covid-19 og segir að íslenska þjóðin hafi sýnt æði mikið langlundargeð undanfarin misseri. Eftir góðan árangur í bólusetningum séu það viss vonbrigði að þeim hafi ekki tekist að uppræta veiruna.
„Það má segja að sóttvarnayfirvöldum sé viss vorkunn þessa dagana. Í öðru orði verður að halda því kyrfilega til haga að bólusetningar skipti máli og að það sé alls ekki til einskis að láta bólusetja sig, en í hinu orðinu þarf að grípa til aðgerða út af vírusnum sem eru allnokkuð svipaðar og þær aðgerðir sem gripið var til áður en bólusetningin var möguleiki. Það er því von að einhverjir spyrji, alla vega sjálfa sig og kannski aðra, hvort að það sé virkilega þannig að bólusetningin hafi í raun ekki haft neina þýðingu,“ segir Guðmundur sem hefur velt þessu nokkuð fyrir sér.
Hann segir að sóttvarnatilmæli undir þeim kringumstæðum sem nú eru séu erfiður línudans.
„Raunar finnst mér línudans alltaf erfiður, ekki síst vegna kjánahrolls (þarf maður að vera með kúrekahatt?), en þessi línudans er þó einstaklega krefjandi. Þjóðin þarf að upplifa ávinning af erfiði sínu og bólusetningum, sjá ljós við enda ganganna, á sama tíma og vírusinn er enn þá úti um allt og fólk er á spítala. Hér þarf að dansa listilega. Slaka smá en missa þó ekki taumhaldið.“
Guðmundur segir það skiljanlegt að eitt og annað í tilmælum yfirvalda komi spánskt fyrir sjónir. Nefnir sóttkví í því samhengi.
„Andvörp hafa heyrst víða í þjóðfélaginu frá fólki í sóttkví, aðstandendum þeirra og vinnuveitendum og það er skiljanlegt. Fullbólusett fólk með engin einkenni er látið dúsa heima hjá sér hafi það orðið útsett fyrir smiti. Þetta fólk skýst án efa langflest í sýnatöku strax á fyrsta degi til þess að fá úr því skorið hvort það sé smitað. Sóttvarnayfirvöld leggja mikla áherslu á að slík sýnataka stytti ekki sóttkvína, sé fólk neikvætt. Neikvætt fólk þarf því að hanga heima hjá sér á náttfötunum, horfa á sjónvarpið og varast návígi við aðra, líkt og ekkert hafi gerst í viðureigninni við veiruna. Engar framfarir orðið. Spyrja má: Hverjar eru líkurnar á að einkennalaus, fullbólusettur og neikvæður einstaklingur smiti? Ræðið.“
Guðmundur segir að hér mætti vel íhuga vægara úrræði.
„Vissulega hef ég eins og aðrir – því öll erum við jú orðin smitsjúkdómasérfræðingar – vitneskju um það, að Covid-veiran getur tekið tíma að klófesta sig í hálsum og nefjum, en væntanlega þarf að vega og meta líkurnar á slíku og hugsa hættuna í samhengi við samfélagslegar fórnir sóttkvíar. Væri ekki nóg að setja fólk af þessu tagi í svokallaða smitgát, til dæmis, þar sem því er uppálagt að fara varlega og í sýnatöku tvisvar, svipað og þegar fólk kemur frá útlöndum? Þarf virkilega að taka fólk algjörlega til hliðar? Það er aldrei of varlega farið, en ef maður er í smekkbuxum er óþarfi að vera líka með belti og axlabönd. Og snæri. Og kúrekahatt.“
