Guð­mundur segir Össur og Guðni hefðu veitt Boris harða sam­keppni á þorra­blótum: „Báðir al­vöru­menn“

Guð­mundur Einars­son skrifaði grein um Borist John­son frá­farandi for­sætis­ráð­herra Bret­lands sem birtist í Frétta­blaðinu í dag. Þar veltir hann upp hvort að Boris sé skúrkur eða skoffín áður en hann ber hann síðan saman við ís­lenska stjórn­mála­menn.

„Margt skemmti­legt gerði Boris John­son til að lina sjálfum sér og með­borgurum sínum þjáningar og leiðindi hvunn­dagsins. Þegar hann var vin­sæll borgar­stjóri Lundúna fyrir ára­tug síðan lét hann eitt sinn hafa sig út í að renna sér í aparólu í Viktoríu­skemmti­garðinum. Línan var hins vegar svo slök að hann komst ekki til enda hennar, heldur hékk hjálpar­laus í tíu mínútur „eins og blautt hand­klæði á snúru“ að sögn við­staddra. Með vand­ræða­legt glott á vörum grát­bændi hann á­horf­endur um að fleygja til sín spotta. Skipu­leggj­endurnir drógu hann loks í land. Þetta var einkar ó­virðu­leg staða og hefði getað grandað venju­legum pólitíkusi, en Boris sló í gegn,“ skrifar Guð­mundur.

„Tíu árum síðar dinglaði hann enn aftur í lausu lofti og þrá­bað um að­stoð. En þá átti enginn reipi. Í Downing­stræti 10 eru því nefni­lega tak­mörk sett hve oft björgunar­sveitirnar eru ræstar út.“

„Og þess vegna er Boris að verða í þá­tíð. Fjöl­miðlar í Evrópu keppast við að skrifa um hann minningar­greinar. En þar sem maðurinn er sprell­lifandi þarf að finna þeim réttan stað. Mogginn lætur hann hafa virðu­legasta plássið. Hann hefur fengið Reykja­víkur­bréf, og hver leiðarinn þar öðrum leiðari harmar raunir hans og fjör­brot.

Og úr því að farið er að ræða hér um mál­gögn evrópskra í­halds­manna er ekki úr vegi að vitna í Max Hastings, fyrr­verandi rit­stjóra bresku dag­blaðanna Daily Telegraph og E­vening Standard, sem bæði, en einkum það fyrr­nefnda, hafa tekið og varið mál­stað Í­halds­flokksins,“ heldur Guð­mundur á­fram.

Hann rifjar upp grein Max Hastings í The Guar­dian frá júní 2019 í til­efni af fram­boði Borisar John­sons til for­mennsku í flokknum. Greinin heitir í laus­legri þýðingu: „Boris John­son vann hjá mér. Hann er full­kom­lega ó­hæfur til að vera for­sætis­ráð­herra.“

„Þar segir að ræða megi hvort Boris sé skúrkur eða skoffín. En hins vegar séu engin á­lita­mál um full­komið sið­leysi hans sem eigi sér rætur í því að hafa sann­leikann að engu. Boris sé ó­hæfur til starfa fyrir þjóð sína af þeirri ein­földu á­stæðu að hann beri ekki hag nokkurrar mann­eskju fyrir brjósti nema sjálfs sín. Max segir enn fremur að yrði Boris for­sætis­ráð­herra myndi öllum verða ljós fyrir­litning hans á röð og reglu, venjum og stöðug­leika. Em­bættis­tíð hans myndi endast í þrjú til fjögur ár á stöðugum hrakningi úr einu klúðrinu í annað.“

Max Hastings reyndist sann­spár upp á dag, segir Guð­mundur.

„En Max segir líka að sem frétta­ritari Daily Telegraph í Brussel hafi Boris verið á­berandi, enda sé hann af­burða skemmti­kraftur. Sam­tíma­mönnum hans í Brussel ber líka saman um að hann hafi verið fyndinn og allra manna fjörugastur, hafi ekki endi­lega mætt á réttum tíma á blaða­manna­fundina og sjaldnast setið þá til enda.“

„Ef Boris hefði verið í ís­lenskri póli­tík, hefði hann lík­lega veitt Guðna Ágústs­syni og Össuri Skarp­héðins­syni harða sam­keppni á þorra­blótum og árs­há­tíðum. En lengra nær saman­burðurinn ekki, því bæði Guðni og Össur eru al­vöru­menn og að minnsta kosti annar þeirra er eðal­krati og jafn­vel báðir ef vel er að gætt.

Hún Lára móðir mín átti orð yfir karaktera eins og Boris. Hún kallaði þá ótta­lega glamrara,“ skrifar Guð­mundur að lokum.