Guð­mundur með nýja lausn á enda­lausum starfs­hópum yfir­valda: „Að vissu leyti er þetta bráð­snjallt“

Guð­mundur Gunnars­son, rit­stjóri Markaðarins á Frétta­blaðinu, bendir á að á Ís­landi eru tvö hundruð og níu starfs­hópar sem bera þó allir ýmis heiti.

„Vinnu­hóparnir, fagráðin, þing­manna­nefndirnar, að­gerða­hóparnir, við­bragð­steymin, verk­efna­stjórnirnar og val­nefndirnar sem sinna tíma­bundnum verk­efnum fyrir ríkis­stjórnina.

Í þeim situr slíkur fjöldi full­trúa að mann­hafið færi létt með að fylla stúku í væntan­legri þjóðar­höll. Sem er ekki risin. Því hún er í nefnd,“ skrifar Guð­mundur.

„En sem sagt, ríkis­stjórnin er með einn starfs­hóp á hverja sau­tján hundruð Ís­lendinga. Sem hlýtur að vera enn eitt höfða­tölu­metið. Utan um tíma­bundin verk­efni sem virðast ekki lúta neinum lög­málum tímans. Ef mið er tekið af því hversu seint og illa gengur að kreista út úr þeim niður­stöður.

Ef­laust er þetta til marks um að ríkis­stjórnin láti verkin tala. Tvö hundruð og níu mál í vinnslu áður en mikil­vægar á­kvarðanir eru teknar. Það kann að vera rétt. Upp að vissu marki.

Önnur skýring er þó lík­legri. Það getur verið flókið að komast að sam­eigin­legri niður­stöðu í ríkis­stjórn ó­líkra flokka. Þetta þekkir for­ystu­fólk í pólitík. Það hefur vissu­lega sína kosti að æðsta stjórn landsins spanni lit­rófið, en það hefur líka sína ó­kosti,“ skrifar Guð­mundur.

Hann bendir á að þegar á­herslu­gjáin er breiðari en svo að brúin nái yfir hana getur verið nauð­syn­legt að kaupa sér tíma og skipa nefnd. Helst fram yfir kosningar.

„Að vissu leyti er þetta bráð­snjallt því þannig fá allir á til­finninguna að ríkis­stjórnin sé að gera eitt­hvað. Án þess að hún geri nokkuð. Nema drepa ó­þægi­legum málum á dreif og stofna til kostnaðar. Þvert á kröfu um að­hald í ríkis­rekstri á tímum hækkandi verð­bólgu. Það kostar sitt að brúa djúpa gjá. Tala nú ekki um þegar gjárnar skipta hundruðum.“

„Á dögunum var svo stofnuð harla ó­venju­leg nefnd. Sem hristi upp í annars daufum nefnda­kúltúr. Svo­kallaður sprett­hópur. Með gamlan kú­reka að norðan í farar­broddi. Sá gekk svo vask­lega til verks að for­seti Al­þingis var enn með gler­augun á nefinu þegar sprett­gengið hafði skilað af sér og kú­rekinn riðið inn í sólar­lagið.

Það var hressandi. Aðal­lega vegna þess að hópurinn stóð undir nafni. Öfugt við alla starfs­hópana sem starfa ekki, sam­ráðs­hópana sem funda ekki og að­gerða­hópana sem leggja ekki til neinar að­gerðir,“ segir Guð­mundur og kemur með lausn.

„Ríkis­stjórnin ætti því að stofna fleiri sprett­hópa. Sá næsti gæti heitið Sprett­hópur um fækkun starfs­hópa,“ skrifar Guð­mundur að lokum.