Guðmundur í óvenjulegu sambandi með Strætó: „Og það er sárt. Því ég kann svo vel við hann“

Guðmundur Gunnarsson, ritstjóri Markaðarins, fjallar um óvenjulegt ástar- og haturssamband sitt við Strætó í leiðara Fréttablaðsins í dag.

Grein hans er skemmtileg og nær ansi vel utan um það hvernig margir þeirra sem nota Strætó hugsa til samgöngumátans.

„Við strætó erum á föstu. Byrjuðum að hittast fyrir nokkrum árum en þá bara nokkrum sinnum í mánuði. Svona fyrst um sinn.

Ég man hvað mér fannst sam­bandið spennandi í upp­hafi. Allt svo nýtt og ferskt.

Það var svo heillandi að vera innan um allt þetta fólk. Ó­líka þjóð­fé­lags­hópa. Ólík þjóð­erni. Öll saman í einni kös. Á annarri ak­rein en allt það fólk sem velur að vera ein­mana í um­ferðinni.

Stöku þvag­blettir í sætunum trufluðu mig ekki í fyrstu. Það var svo margt annað í fari strætó sem ég kunni að meta.“

Þetta skrifar Guðmundur, sem víkur sér síðan að erfiðum hliðum sambandsins.

„Fyrir rúmu ári á­kvað ég svo að gera al­vöru úr sam­bandinu. Nú hittumst við strætó á hverjum degi. Stundum oft á dag. Vegna þess að það gekk allt svo vel í fyrstu. Hjá okkur strætó.

En svo fóru blettirnir í sætunum að súrna og brestirnir að koma í ljós. Eins og oft vill gerast í sam­böndum.

Í dag er svo komið að hlutir, sem hreyfðu ekki við mér í fyrstu, fara í taugarnar á mér.

Eins og þegar strætó svíkur mig. Segist vera á leiðinni en kemur svo ekki. Bann­settur.

Svo skilur hann mig stundum eftir á gang­stéttinni. Sendir svo bara undar­leg villu­boð í gegnum smá­forrit sem virkar ekki. Það angrar mig.

Það er aðal­lega ó­á­reiðan­leikinn sem mér líkar ekki við strætó. Suma daga velti ég því fyrir mér hvort strætó sé í raun veru sá sem ég hélt að hann væri. Og það er sárt. Því ég kann svo vel við hann. Í grunninn.“

Guðmundur víkur þá frá dæmisögu sinni og fjallar um það sem megi bæta hjá strætó. Hann sér marga vankanta, en trúir því að hægt sé að bæta strætisvagninn.

„Al­mennings­sam­göngur verða að höfða til allra svo þær virki. Það er sá strætó sem ég vil en það er ekki sá strætó sem ég fæ.

Ein­hverra hluta vegna virðist þessu appa­rati stjórnað eins og ein­hverri af­gangs­stærð. Sem er sorg­legt, því við sem þekkjum hann, vitum hvað hann getur verið frá­bær.

En þannig er nú það. Í gegnum mínar strætór­aunir hef ég komist að því að það er best að kenna stjórn­mála­mönnum um þetta allt saman. Það er ekki við strætó sjálfan að sakast.

Ég hef því á­kveðið að hanga með honum enn um sinn. Þrátt fyrir svikin.

Ég trúi því að hann geti orðið betri. En þá þarf fólkið sem stjórnar honum líka að átta sig á að það þarf að sinna honum.

Að­eins þannig mun fólk í öllum sveitar­fé­lögum höfuð­borgar­svæðisins öðlast trú á kerfi sem á svo miklu meira skilið en það fær í dag.“