Guð­mundur hristir hausinn: Af hverju þarf sá sem vill bara læra stærð­fræði að læra dönsku?

„Eitt truflar mig og aðra. Það hefur ein­kennt hinn ís­lenska fram­halds­skóla mjög hversu margir kjósa að hætta í honum. Nem­endur flosna upp úr námi í stórum stíl. Hverju sætir? Ég að­hyllist kenningu,“ segir Guð­mundur Stein­gríms­son, heim­spekingur og fyrr­verandi þing­maður, í á­huga­verðri grein í Frétta­blaðinu í dag.

Guð­mundur segir að CO­VID-á­standið hafi gert nem­endum í fram­halds­skólum erfitt fyrir og á­standið nú gæti nýst til þess að hugsa ýmis­legt í fram­halds­skóla­kerfinu upp á nýtt. Hann veltir sér­stak­lega fyrir sér brott­námi nem­enda.

„Horfandi á nem­endur í fjar­kennslu­leiðindunum finnst mér kenningin birtast mér skýrar en áður. Við segjum á há­tíðar­stundum og í inn­gangi að stefnu­plöggum að fram­halds­skólinn eigi að vera sveigjan­legur og að þar eigi nem­endur að geta stundað nám við sitt hæfi og í sam­ræmi við á­huga­svið sitt. Þessu er ekki fylli­lega að heilsa. Sveigjan­leikinn er í orði kveðnu, en ekki í raun­veru­leikanum,“ segir Guð­mundur.

Hann segir að þarna liggi hundurinn grafinn. „Allir skulu læra ís­lensku, ensku, stærð­fræði, eitt Norður­landa­mál, þriðja tungu­málið og fara í í­þróttir. Þar með er hann fokinn út í veður og vind, sveigjan­leikinn. Unn­vörpum gefst ungt fólk upp, sem kannski hefur mikinn á­huga á listum en engan á stærð­fræði, eða mikinn á stærð­fræði en engan á dönsku. Ef pælingin er að fólk stúderi þessi skyldu­fög heima í fjar­kennslu í ofan­á­lag er ekki að sökum að spyrja. Lík­legt er að hugurinn leiti á önnur mið. Það er af­rek, finnst mér, ef hann gerir það ekki.“

Guð­mundur segir að hann skilji ekki þessa stefnu.

„Af hverju þarf ungur ein­stak­lingur sem lært hefur góðan grunn í svo­kölluðum grunn­skóla að halda á­fram að læra grunn? Af hverju þarf efni­legur stærð­fræðingur að verja miklum tíma í að læra þrjú tungu­mál til við­bótar við ís­lensku? Er ekki hægt að læra þau seinna ef á­hugi er á því? Af hverju stöðvum við ungt fólk í námi, drepum á­huga þess, með kröfum um að þau læri eitt­hvað sem kemur þeim af­skap­lega lítið við, á meðan þau gætu í staðinn blómstrað á á­huga­sviði sínu? Sumar þjóðir leyfa 16 ára ungu fólki að velja sér þrjú, fjögur á­huga­svið, og læra bara þau. Hvers vegna gerum við ekki það? Ég er viss um að þá myndu fleiri öðlast alls konar fjöl­breytta menntun á endanum, og námið yrði skemmti­legra, jafn­vel í heims­far­aldri.“