Guðmundur Gunnarsson, ritstjóri Markaðarins, skrifar grein í Fréttablaðinu í dagþar sem hann biður aðstandendur afsökunar á framgöngu fjölmiðla í skotarásarmálinu á Blönduósi.
„Það er engin leið að átta sig á áfallinu sem samfélagið á Blönduósi varð fyrir í vikunni. Í kjölfar harmleiks sem skildi fjölskyldur eftir í slíkum sárum að fæst okkar munu nokkurn tímann geta náð utan um sorgina sem þau upplifa. Landsmenn hafa sameinast um að senda hlýja strauma norður í land. Það hefur samheldin þjóð gert bæði vel og fallega síðustu daga. Eins og hún á vanda til,“ skrifar Guðmundur.
„Það hefur skapast nokkur umræða um þátt fjölmiðla í málinu öllu. Hvernig fréttaflutningi af harmleiknum var háttað. Við þessar erfiðu aðstæður. Aðstandendur, mitt í óbærilegri sorginni, sáu sig knúna til að senda frá sér yfirlýsingu þar sem aðgangsharka fjölmiðla var gagnrýnd. Það gerðu þau örugglega ekki af léttúð eða án ástæðu,“ bætir hann við.
„Okkur fjölmiðlafólki ber að taka þessi orð til okkar og fara yfir vinnubrögðin. Gaumgæfa hvort þau samræmist þeim gildum og reglum sem við störfum eftir. Fjölmiðlar eru ekki hafnir yfir gagnrýni. Frekar en aðrar stoðir samfélagsins. Þótt það sé flókið og vandmeðfarið að segja fréttir af átakanlegum atburðum þá verða fjölmiðlar að gæta þess í hvívetna að sýna nærgætni.“
Hann segir að síðan megi alveg velta því upp hvort fjölmiðlar eiga yfirleitt að fjalla um atburði af þessu tagi.
„En þá verðum við líka að muna að fjölmiðlar hafa ákveðnum skyldum að gegna á slíkum stundum. Þeir brúa jafnan bilið á milli lögreglu og almennings. Með því að birta útgefnar tilkynningar. Og það er mikilvægt. En fjölmiðlar eiga ekki bara að framlengja skilaboð stjórnvalda. Þeir eiga líka að leita svara við spurningum og afla upplýsinga sem kunna að eiga erindi við almenning. Það er líka mikilvægt.“
„Málið er bara að það er ekki alltaf auðvelt að feta þennan þrönga stíg upplýsingaöflunar- og miðlunar án þess að fara offari. Sérstaklega ekki í jafn viðkvæmum málum og hér um ræðir. En ef það gerist, og okkur verður á í messunni, þá eigum við óhikað og undanbragðalaust að biðjast afsökunar. Upplifun aðstandenda á Blönduósi bendir til að það hafi einmitt gerst í þessu tilviki.“
„Því vil ég að lokum biðja alla aðstandendur afsökunar á framgöngu fjölmiðla í þessu máli. Af auðmýkt. Það er það minnsta sem við getum gert. Fjölmiðlar, eins og aðrir, eiga alltaf að stefna að því að gera betur.“