Guðmundur Andri Thorsson, rithöfundur og fyrrverandi þingmaður, lenti í undarlegu atviki eftir að hafa heimsótt vin sinn í fyrrakvöld.
Guðmundur Andri gerir þetta að umtalsefni í færslu á Facebook-síðu sinni og segir:
„Í fyrrakvöld var ég hjá góðum vini að borða og spjalla, bara við tveir. Held ég. Meðal þess fjölmarga sem barst í tal var frænka hans ein sem ég kannast við, þekki svona eins og maður þekkir fólk hér á Íslandi,“ segir Guðmundur Andri sem kemur svo að því óvænta.
„Morguninn eftir er færsla þessarar konu efst þegar ég opna Facebook í símanum. Svona sögur könnumst við öll við, og hlæjum stundum að þessu, hristum hausinn í vantrú en nú spyr ég tæknitröllin í vinahópnum einlæglega: hvernig gerist þetta?“
Ekki stendur á svörum frá tæknitröllunum og halda nokkrir því fram fullum fetum að síminn hlusti á það sem fram fer í umhverfinu.
Illugi Jökulsson, rithöfundur og fyrrverandi ritstjóri, kemur þó ef til vill með besta svarið sem toppar sögu Guðmundar Andra rækilega.
Illugi ritstýrði eitt sinn tímaritinu Skakka turninum og segir hann að ritstjórn miðilsins hafi rannsakað þetta einu sinni.
„Tvisvar í mánuði að meðaltali gerist eitthvað í lífi hvers manns sem er svo ólíklegt að líkurnar á því eru ein á móti milljón. Oftast tökum við alls ekki eftir því — mætum sömu manneskjunni tvisvar á sama götuhorninu á sama vikudegi, eitthvað svoleiðis, en fyrra skiptið festist okkur ekki í minni. Ég hef jafn miklar áhyggjur og hver annar af eftirlitssamfélaginu (og hef lent í öðru eins, vissulega) en svona uppákomur eru bara tilviljun,“ segir Illugi sem nefnir svo eina ótrúlega sögu.
„Mitt uppáhaldsdæmi um þetta var einmitt rakið í grein í SKAKKA TURNINUM. Meðan ég var að semja greinina fór ég í sund í Laugardalslauginni. Ég hafði beðið alla á ritstjórninni að finna til dæmi um eitthvað alveg ótrúlegt sem þau höfðu lent í. Nú var ég að spekúlera í hvaða dæmi ég gæti nefnt sjálfur. Mér datt í hug eitt skipti þegar ég var að fljúga til London og Sjón var samferða mér í vélinni. Við kvöddumst með virktum á flugvellinum en þegar ég fór í bæinn daginn eftir í þessari milljónaborg, þá var Sjón fyrsti maðurinn sem ég hitti á götuhorni. Gæti ég nefnt þetta í greininni? Jaaa, hugsaði ég, það er nú kannski ekkert svo rosalega ólíklegt að hitta mann í London, þetta var þrátt fyrir allt í miðborginni sem er nú ekkert voðalega stór. Svo ég var búinn að ákveða að þetta dæmi um Sjón væri ekki nógu ótrúlegt. Þá synti Sjón fram úr mér á næstu braut í Laugardalslauginni. Ég hef aldrei, hvorki fyrr né síðar, hitt Sjón í sundi.“
