„Ein leið til að halda þetta út er að taka þennan tíma sem eftir er af þessari furðulegu tíð og virkilega njóta hans og læra af honum,“ segir Guðmundur Steingrímsson, heimspekingur og fyrrverandi þingmaður, í pistli sínum í Fréttablaðinu í dag.
Þar gerir hann kórónuveirufaraldurinn að umtalsefni en farið er að hylla undir lok hans enda bóluefni handan við hornið. Guðmundur bendir á að jólin í ár verði með öðru niði en oft áður enda enn strangar sóttvarnarreglur í gildi.
„Þetta kórónuveirutímabil hefur verið furðulegt óvissuhlaup, án fyrirframgefinnar lengdar eða leiðar, en rétt í þessu vorum við sem sagt að hlaupa fram hjá skilti og á því stóð að nú væru aðeins nokkrir kílómetrar eftir að markinu,“ segir Guðmundur og bætir við að á endasprettinum reyni á karakterinn.
„Er orkan búin? Eru fæturnir orðnir of stirðir til að halda áfram? Er pirringurinn yfirþyrmandi? Allir vita jú að í langhlaupi gildir að koma í mark með vissum glæsileika og þokka. Við viljum ekki vera eins og maðurinn í hálfmaraþoninu í Gautaborg um árið sem missti stjórn á hægðum þegar kílómetri var eftir með tilheyrandi óþrifnaði og þó hann hafi lent í þriðja sæti, þá var þetta samt ekki smart. Við viljum koma í mark kúl, róleg, yfirveguð, smá móð, bein í baki, búin að gera okkar besta og ákaflega reiðubúin að takast á við næstu verkefni, eins og maður myndi orða það einlægur og sveittur við íþróttafréttakonuna við marklínuna.“
Guðmundur segir að þetta hafi verið krefjandi tími og hlaup sem við skráðum okkur ekki í af fúsum og frjálsum vilja.
„Hún hófst bara þessi raun. Hundur át leðurblöku og sleikti í kjölfarið hönd á manni sem strauk henni um andlit sitt, eða eitthvað. Úr því varð veirufaraldur. Einn, tveir og byrja. Allir heim í náttfötin að búa til súrdeigsbrauð,“ segir hann og nefnir að á þessum tímapunkti sé ein tilfinning meira allsráðandi en aðrar.
„Ég er vankaður. Á einhvern yfirþyrmandi hátt finnst mér ég þurfa að melta hægt og rólega og spá í þetta ár. Þessi leðurblaka. Hver var þýðing hennar? Hvað gerðist? Hvað breyttist? Hvernig verður veröldin? Hvert var hlaupið? Gleymdi ég einhvern tímann að mjúta mig á Zoom?“
Hann kveðst hafa fullan skilning á ráðstöfunum sóttvarnateymisins nú þegar jólin eru að ganga í garð enda væri óþarfi að fleiri myndu veikjast, eða deyja, nú þegar glittir í marklínuna.
„Við þurfum að halda þetta út. Ein leið til að halda þetta út er að taka þennan tíma sem eftir er af þessari furðulegu tíð og virkilega njóta hans og læra af honum. Hugsanlega eru það ákveðin forréttindi að fá að ganga í gegnum svona lagað, hversu ömurleg sem upplifunin hefur verið, og finna hliðar á sjálfum sér og samfélagi sínu sem maður vissi ekki að væru til.“
Guðmundur hvetur landsmenn til að nota jólin til að staldra við.
„Getur verið að leðurblökumaðurinn í efra hafi sent okkur leðurblöku með veiruskilaboð um það, að komandi áratugir í sögu mannkynsins verði að einkennast af róttæku endurmati á öllum okkar háttum og hefðum? Að öðrum kosti kippir náttúran undan okkur tilvistinni. Metnaðarfyllri loftslagsmarkmið ríkisstjórnarinnar, kynnt í gær, eru stór skref í rétta átt, en meira þarf til. Í hönd fara ár gjörbreytinga. Tuttugututtugu var æfing. Generalprufa. Öðruvísi jól gætu orðið okkur krefjandi og mikilvæg þjálfun í einmitt þessu: Að fatta hvernig öðruvísi þarf alls ekki að vera slæmt.“
