„Flugeldasala björgunarsveitanna ætti að heyra sögunni til. Hún er barn síns tíma,“ segir Guðjón Jensson, leiðsögumaður og eldri borgari í Mosfellsbæ, í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.
Óhætt er að segja að slökkviliðsmenn víða um land hafi haft nóg að gera um áramótin. Hundruð sinuelda kviknuðu af völdum skotelda og það jafnvel þótt brennur væru bannaðar. Miklir eldar loguðu í Úlfarsárdal á nýársnótt og þurfti slökkvilið höfuðborgarsvæðisins að sinna 90 útköllum.
Guðjón bendir á í grein sinni að sjaldan hafi slökkviliðið á höfuðborgarsvæðinu og jafnvel víðar á landinu fengið jafnmörg útköll vegna bruna og að þessu sinni. Hann segir að áramótin séu mörgum erfið, ekki einungis slökkviliðinu því margir eigi í erfiðleikum með alla þá mengun og hávaða sem af flugeldum og blysum stafa.
„Og ekki má gleyma blessuðum dýrunum sem vita ekki hvaðan á sig stendur veðrið, þau fælast af öllum þessum ósköpum hvort sem hundar eða kettir, hestar, fuglar eða af einhverri annarri tegund eiga í hlut. Af hverju eru þessi ósköp lögð á dýrin og þá sjúku sem mega ekki við auknu álagi m.a. vegna öndunarerfiðleika og jafnvel einfaldra hræðsluviðbragða? Þeir hörðustu í fjáröflun í þágu björgunarsveita landsins telja flugeldasöluna þeim mjög mikilvæga. Það má skilja það en mætti þakka fyrir að slökkvilið og jafnvel lögregla landsmanna fjármagni ekki starfsemi sína einnig með flugeldasölu!“
Guðjón segir að vissulega þurfi að tryggja björgunarsveitum landsmanna næga tekjustofna til að standa straum af öllum þeim útgjöldum sem vænta má í starfi þeirra. Hlutverk björgunarsveita sé mjög mikilvægt rétt eins og lögreglu, slökkviliðs og sjúkraflutninga.
„En hvers vegna þarf þetta fyrirkomulag að vera hjá okkur eins og í villta vestrinu þar sem hver og einn getur keypt sér miklar flugeldabirgðir og hagað sér eins og versti stríðsherra? Hvernig er starfsemi björgunarsveita í öðrum löndum? Víða um heim er notkun flugelda bönnuð. Er það einkum vegna almannahættu sem af flugeldum getur stafað. Skógur og gróðurlendi er í mikilli eldhættu.“
Guðjón veltir fyrir sér hvers verkefni björgunarsveita séu ekki skilgreind líkt og starfsemi lögreglu og slökkviliðs. Þar með væri hægt að tryggja reksturinn í fjárlögum og sveitarfélögin einnig komið að sem samstarfsaðilar.
„Eftir hver áramót eru mörg sveitarfélög útilítandi eins og eftir stríðsátök. Leifar af skottertum, flugeldum og blysum liggja eins og hráviði, engum til framdráttar en öllum til vansa. Með því að sveitarfélögin gangi til liðs við björgunarsveitirnar um góða og vandaða flugeldasýningu um lágnættið á gamlárskvöld mætti halda mengun í lágmarki. Einnig hættu á eldsvoðum sem meira en nóg var af um núliðin áramót. Með þessu mætti halda mengun og hreinsunarkostnaði í lágmarki. Og eins slysahættu, sem er allt of mikil í þessu ástandi villta vestursins.“
Guðjón stingur einnig upp á því að björgunarsveitirnar setji upp gjaldskrá fyrir veitta aðstoð. Það sé gert víða um heim.
„Á Íslandi ætti það að heyra sögunni til að vanbúnir ferðalangar sem álpast út í óvissuna fái veitta aðstoð án eðlilegs endurgjalds. Vitneskja um að þurfa að greiða fyrir aðstoð hvetur alla til vandaðri undirbúnings ferðalaga. Flugeldasala björgunarsveitanna ætti að heyra sögunni til. Hún er barn síns tíma.“
