Guðjón Friðriksson sagnfræðingur lenti heldur betur illa í því á dögunum, en hann fékk matareitrun og í kjölfarið fór hann á bráðamótökuna þar sem hann fékk ekki þjónustuna sem hann þurfti. Frá þessu greinir hann í færslu á Facebook.
„Ég get ekki staðist þá freistingu að segja frá uppákomu sem henti mig núna í vikunni. Á þriðjudagskvöld var Hildur mín í bókaklúbb og fékk ég mér því 1944-rétt frá Sláturfélagi Suðurlands. Það voru kálbögglar sem áttu að vera góðir til 18.júní. Stuttu eftir að máltíð var lokið fékk ég ákafa kviðverki sem voru svo harðir að ég neyddist til að hringja í Hildi og kom hún strax heim. Niðurstaðan var sú að hringt var á sjúkrabíl og ég fluttur upp á Bráðadeild Landspíalans.“
Svona hefst færsla Guðjóns sem segir síðan frá því hvernig staðan er á Bráðdeildinni. Hann segir til að mynda að deildin hafi verið troðfull og að starfsfólkið hafi átt erfitt með að veita honum svör þó það hafi verið að gera sitt besta.
„Var mér komið þar fyrir á gangi ásamt mörgum öðrum, mældur fljótlega í mér blóðþrýstingur og hiti af sjúkraliða. Þarna fékk ég staðfestingu á því af eigin raun hversu alvarlegt ástandið er á Bráðadeildinni því þarna þurfti ég að dúsa illa haldin næstu klukkutíma án þess að vera sinnt frekar. Starfsmenn sem ég talaði við, sem voru á miklum þönum, voru afskaplega elskulegir en þeir gátu ekki gefið mér nein svör um hvenær læknir eða hjúkrunarfræðingur gætu sinnt mér. Á öllum göngum lá eða sat fólk sem var í svipuðum aðstæðum og ég og biðstofan frammi var full af fólki.“
Þá greinir Guðjón frá því að hann hafi hreinlega ákveðið að fara af Bráðadeildinni og þá hafi hann þurft að glíma við veikindin sjálfur heima hjá sér. Síðan komst hann að því að um matareitrun væri að ræða.
„Þegar komið var fram undir miðnætti og ég sá jafnvel fram á að þurfa að bíða þarna alla nóttina var þolinmæði mín á þrotum. Ég útskrifaði mig sjálfur án þess að fá nokkra þjónustu. Eftir að heim var komið hófust mikil uppköst sem stóðu í sólarhring. Það er fyrst núna sem ég er að ná mér aðeins. Konan mín náði sambandi við heimilislækninn okkar sem sagði að þetta væru án vafa matareitrun.“
Í lok pistils síns lætur Guðjón Sláturfélag Suðurlands, sem framleiðir 1944-réttina, heyra það. Þau hjónin áttu að fá skilaboð frá gæðastjóra fyrirtækisins, en hafa ekkert heyrt þegar færslan var skrifuð. Og það finnst Guðjóni forkastanlegt. Hann segir síðan að hann muni ekki fá sér 1944-rétt á næstunni.
„Hringdi Hildur síðan í Sláturfélag Suðurlands í gærmorgun og var reynt að gefa henni sambandi við gæðastjóra félagsins án árangurs en henni þá tjáð að lögð yrðu skilaboð til hans um að hringja í hana. Hann hefur ekki hringt enn og finnst mér það lélegt af þessu stóra fyrirtæki – í raun forkastanlegt. En víst er um það að bið verður á að ég fái mér 1944-rétt aftur.“
