Í vikulegum pistli sínum sem birtist í Fréttablaðinu í morgun veltir Ólafur Arnarson því upp að réttast væri að Sjálfstæðisflokkurinn og Vinstri græn sameinist. Stefna flokkanna sé svo áþekk að vart megi á milli sjá. Hann stingur upp á nafni og merki fyrir sameinaðan flokk. Hér á eftir er pistillinn í heild:
„Margt er gott um Bjarna Benediktsson að segja en ljóst er að hann skortir pólitískt hugrekki. Fyrir fjórum árum tók hann flokk sinn inn í ríkisstjórn undir forystu Vinstri grænna. Aðrir kostir voru ekki í boði. Kyrrstöðu vinstri stjórnin hentaði Sjálfstæðisflokknum ágætlega. Þrjár síðustu ríkisstjórnir flokksins sprungu allar. Eina markmiðið flokksins var að sitja heilt kjörtímabil. Það tókst.
Saman eiga Sjálfstæðisflokkur og Framsókn nú ýmsa möguleika á ríkisstjórn í samstarfi við þriðja flokk.
Engu að síður kýs Bjarni að setja flokk sinn undir forystu Vinstri grænna að nýju. Hver skyldi skýringin vera? Flokkarnir eru sammála um gjafakvótann og úrelt landbúnaðarkerfi sem gagnast hvorki bændum né neytendum heldur einungis milliliðum. Báðir flokkar styðja gríðarlegt misvægi atkvæða sem og að halda dauðahaldi í krónuna sem gjaldmiðil og vilja einangra Ísland frá samstarfi þjóða í okkar heimshluta. Fátt skilur á milli í stjórnarskrármálum. Það er einna helst í umhverfismálum að munur er á stefnu flokkanna.
Næsta ár hefur Bjarni verið formaður flokksins í 13 ár. Honum hefur mistekist að finna arftaka. Einungis Guðlaugur Þór Þórðarson hefur burði til að taka við af Bjarna sem formaður Sjálfstæðisflokksins og það hugnast flokkseigendafélaginu ekki.
Með hliðsjón af málefnalegri samstöðu Vinstri grænna og Sjálfstæðisflokksins er upplagt að flokkarnir einfaldlega sameinist. Bjarni getur þá losnað af formannsvaktinni og við sameinuðum flokki tæki vinsælasti stjórnmálamaður landsins, Katrín Jakobsdóttir. Flokkurinn gæti svo heitað Græni heimastjórnarflokkurinn og skartað rauðum fálka á grænum grunni.“
