Gísli Hvanndal Jakobsson fjallar um hegðun fullorðinna í kringum börn í pistli sem birtist á Vísi í dag. Hann byrjar á frásögn úr sinni eigin æsku.
„Þegar ég var um 8 ára aldurinn var strákur sem ég þekkti lítillega í afmælisveislu og þessi strákur stamaði mikið. Ég stóð rétt fyrir utan eldhúsið á heimilinu á meðan strákurinn var að koma frá sér að hann vildi meira að drekka. Þegar hann loksins kom þessu til skila þá fór hann fram og þá byrjaði móðir drengsins sem átti afmæli að pirra sig yfir stráknum svo að foreldrar sem voru á staðnum og sum börn heyrðu vel. Pirringurinn var það mikill að halda mætti að jarðýta hefði eyðilagt garðinn hennar.
Börnin heyrðu og sáu hegðun konunnar og þessum strák var strítt mikið. Enda töldu börnin það vera bara eðlilegt að gera eins og konan, fyrirmyndin þeirra, fullorðna manneskjan.“
Gísli segist hafa tekið eftir því, þar sem hann er sjálfur faðir, að börn heyri allt, jafnvel þegar maður haldi að þau geri það ekki.
Hann rifjar til að mynda upp þrjú ummæli sem hann segist hafa heyrt unga drengi hafa sagt við feður sína.
„Mamma sagði að þú ættir ljótan bíl.“
Og einnig „Mamma sagði að þú værir vondur pabbi.“
„Er kærasta þín númer tuttugu pabbi?, mamma nefnilega sagði það.“
Gísli segir að þessi hegðun þróist og skili sér því áfram til næstu kynslóða.
„Börnin okkar eru bestu kennararnir mínir í lífinu. Þau sýna mér hvað það þýðir að vera raunverulega fullorðinn.“ segir hann að lokum.
