Gísli á 7.900 króna takka­síma og dettur ekki í hug að skipta

„Að vera stöðugt í snjall­símanum getur verið lífs­hættu­legt,“ segir Gísli Páll Páls­son, for­stjóri Grundar-heimilanna, í að­sendri grein í Morgun­blaðinu í dag.

Í grein sinni skrifar Gísli um mikla snjall­síma­notkun Ís­lendinga og þá sér í lagi unga fólksins. Gísli segir að rann­sóknir bendi til þess að sam­fé­lags­miðlar geti haft skað­leg á­hrif á heilsu okkar.

„Dópa­mín er tauga­boð­efni heilans og það losnar þegar okkur líður vel, borðum góðan mat og svo fram­vegis. En auk þess að láta okkur líða vel getur losun þess leitt okkur í á­kveðna fíkn, eitur­lyf eða fjár­hættu­spil. En einnig far­síma­notkun. Það að birta mynd af sér og skila­boð á Face­book og vænta svo já­kvæðra við­bragða frá vinum okkar í net­heimum, er eitt dæmi um það þegar far­síma­notkunin er að fara úr böndunum. Og svo fáum við kannski ekki eins mörg læk og við bjuggumst við og þá verðum við döpur. Fáum nokkurs konar frá­hvörf. Kíkjum í símann í tíma og ó­tíma í þeirri veiku von að lækunum fjölgi og að okkur líði þar með að­eins betur.“

Gísli segir að allt þetta ferli valdi miklu stressi sem aftur getur leitt af sér al­var­lega og lífs­hættu­lega sjúk­dóma. Nefnir hann þung­lyndi, of­fitu, sykur­sýki, háan blóð­þrýsting, hjarta­sjúk­dóma, heila­blóð­föll og vit­glöp í því sam­hengi. Það geti hrein­lega verið lífs­hættu­legt að vera stöðugt í snjall­símanum.

„Ég sé sjálfur dag­lega all­nokkra dópa­mín­fíkla í snjall­símanum sínum. Í vinnunni, á bið­stofum lækna, á veitinga­stöðum og í raun um allt sam­fé­lagið. Skrolla fram og til baka, lesa um­mæli á sam­fé­lags­miðlum og greinar, pósta myndum, kommenta á færslur annarra og svo fram­vegis. Skoða hvað helstu „á­hrifa­valdar“ landsins eru að gera, hvaða fötum þeir klæðast, hvaða veitinga­staði þeir sækja og svo fram­vegis. Líta ekki upp til að bjóða góðan daginn, eru al­gjör­lega fastir í fíkninni, vesa­lings fólkið. Finn til með þeim en vona jafn­framt að þau losi sig úr þessum vondu viðjum áður en skaði hlýst af.“

Gísli segir að hann sé með sam­eigin­legan Face­book-að­gang með eigin­konu sinni og er síðan að mestu notuð til sam­skipta við börn, ættingja og vini.

„Setjum senni­lega um það bil eina mynd á mánuði inn á síðuna okkar, oftast mont­myndir af börnum og barna­börnum. Og svo bara líka til að leyfa á­huga­sömum að vita að okkur gengur og líður vel. Hvort við fáum 10 eða 100 læk skiptir mig engu máli, en mér þykir vænt um að sjá fal­leg um­mæli um það sem við setjum inn, viður­kenni það,“ segir Gísli sem endar grein sína á þessum orðum:

„Sjálfur er ég fíkill. Sem hefur meðal annars leitt til þess að mér dettur ekki í hug að fá mér svona snjall­síma, nota Nokia-takka­síma, 7.900 krónur í frí­höfninni. Get talað í hann, sent og fengið smá­skila­boð og sett í hann minnis­miða um það sem ég þarf að muna síðar. Al­gjört drauma­tæki. Hleð hann á sunnu­dögum. Mér finnst lík­legt að fengi ég mér svona fínan snjall­síma þá myndi ég á­netjast. Ef af slíkum kaupum verður hjá mér síðar á lífs­leiðinni, þá mun ég í það minnsta reyna að muna hvaða á­hrif slíkt tæki getur haft á heilsu mína. Lífs­hættu­leg.“