„Það er ágætt að vera kominn á hreint en sorglegt að vera fimmtugur og eiga ekkert nema tölvuna, rúmið og skrifborðsstólinn,“ segir Georg Friðgeir Ísaksson. Georg er einn af þeim sem segja sögu sína á vefnum Lokum.is, en um er að ræða árverkniherferð SÁS, Samtaka áhugafólks um spilafíkn.
Herferð samtakanna hefur það markmið að varpa ljósi á skaðleg áhrif spilakassa, en meðal þeirra sem stíga fram eru spilafíklar og aðstandendur þeirra.
Orðinn fíkill tíu ára
Georg var ungur að árum þegar hann byrjaði að fikta við spilakassa. „Ég var níu ára þegar mér var réttur kollur svo ég næði upp í spilakassann í sjoppunni. Tíu ára var ég orðinn háður og var alla daga í spilakössum.“
Segja má að líf Georgs hafi litast og raunar mótast af spilafíkninni og nefnir hann að hann hafi stolið ávísanaheftum ungur að árum til að fjármagna fíknina. Georg ánetjaðist einnig áfengi og eiturlyfjum.
„Ég hætti að drekka og nota hugbreytandi efni árið 1996. Á undan því átti ég tvö ár sem voru ein samfelld neysla. Þá var ég byrjaður að nota önnur efni og pælingin var að byrja að selja fíkniefni til að fjármagna spilafíknina. Síðan fór ég að nota vímuefnin sem ég ætlaði að selja og það virkaði ekki. Mér fannst of gott að drekka og nota fíkniefni og fylleríin fóru að verða þrír til fjórir dagar. Dílerinn minn var orðinn frekar þreyttur á mér. Ég fékk dóp frá honum á föstudegi til að selja og komst ekki með peningana til hans á sunnudegi því ég þurfti að stoppa í Háspennu á leiðinni. Þetta gerði ég fjóra sunnudaga í röð og fyrir rest þurfti ég að taka yfirdrátt í Búnaðarbankanum til að borga dílernum. Það var í síðasta sinn sem ég lenti í svona vandræðum,“ segir Georg.
Spilafíknin alltaf sterkust
Georg spilaði einnig í bingói, póker og getraunum og þó að áfengið og dópið hafi farið á hilluna reyndist erfiðara að slíta sig frá spilunum.
„Spilafíknin hefur alltaf verið sterkust og jókst frekar þegar ég varð edrú,“ segir hann.
Georg hefur þó ákveðna ástæðu til að gleðjast því í sumar verða liðin sjö ár síðan hann spilaði síðast í spilakassa. Hann kveðst þó meðvitaður um að fíknin blundi í honum og hann tekur bara einn dag í einu.
„Síðast var ég spilalaus í tíu ár þegar ég féll þannig að þetta er ekki komið. Ég þarf að halda vöku minni stanslaust til að fara ekki aftur af stað,“ segir hann og lýsir skelfilegum áhrifum spilafíknarinnar. „Þetta er gríðarlegt álag á taugakerfið og allan líkamann. Þetta er ekkert grín. Ég þekki fjölmarga spilafíkla sem hafa fengið hjartaáfall við kassana. Þetta er alvöru fíkn.“
Skrifar lokaritgerð í lögfræði
Georg er öryrki og býr hjá móður sinni með fram því að skrifa lokaritgerð í lögfræði við Háskólann á Akureyri. Hann hefur verið á biðlista eftir félagslegu húsnæði í sjö ár. Hægt og bítandi er hann að komast á rétta braut og nefnir hann að um jólin 2018 hafi hann komist á núllið að því leyti að hann skuldar engum neitt. Þó sé sorglegt að vera orðinn fimmtugur og eiga næstum ekki neitt.
„Spilafíknin er grimm. Hún hirðir allt,“ segir hann og hvetur yfirvöld til að loka spilasölunum fyrir fullt og allt. „Spilakassa ætti að fjarlægja svo þeir eyðileggi ekki fleiri líf. Fólk gerir sér enga grein fyrir hve eyðileggingarmátturinn er mikill. Þetta rústar ekki bara lífi spilafíkilsins heldur allrar fjölskyldunnar.“
Mynd með grein: Lokum.is/Lilja Katrín Gunnarsdóttir
