Geirdís Hanna Kristjánsdóttir, 47 ára, býr í hjólhýsi í Laugardal og gefur kost á sér í 6. sætið á lista Sósíalistaflokksins í borginni fyrir komandi kosningar.
Á Facebook-síðu Sósíalista má finna kynningu á stefnumálum Geirdísar en óhætt er að segja að búseta hennar sé ekki dæmigerð fyrir borgarfulltrúa eða borgarbúa almennt séð.
Geirdís er launþegi hjá almannatryggingakerfi ríkisins, eins og hún lýsir sjálf, en það hefur ekki stoppað hana frá því að reyna að vera á vinnumarkaði. Kveðst hún vilja leggja sitt af mörgum í samræmi við starfsgetu.
„Ég er í námi til viðurkennds bókara sem lýkur næsta vetur. Ég er fædd og uppalin á Siglufirði en flutti þaðan til Akureyrar á fjórtánda aldursári mínu, þar sem ég bjó til 2018 þegar leið mín lá til Reykjavíkur,“ segir hún í kynningu sinni á Facebook-síðu Sósíalista.
„Ég er fædd og uppalin í fátækt og hefur það litað líf mitt á margan hátt, ég hef fætt 4 börn en vegna aðstæðna gaf ég yngsta barnið til ættleiðingar, til að það gæti átt möguleika á betra lífi en ég gat veitt því. Fátækt og sérstaklega langvarandi fátækt hefur margar og erfiðar afleiðingar, ég hef þurft að fórna eigin heilsu til að geta séð börnunum mínum farborða, og er það algerlega óásættanlegt í jafn ríku þjóðfélagi og við búum í,“ segir hún.
Geirdís kveðst einnig alla tíð hafa haft mikla réttlætiskennd og er það megin ástæða þess að hún fór að taka þátt í baráttu þeirra sem eru undir í þjóðfélaginu.
„Ég hef starfað með Pepp – Samtökum fólks í fátækt, er búin að vera í málefnahóp um kjaramál hjá ÖBÍ um nokkurra ára skeið og sit í stjórn EAPN (European anti poverty network).“
Geirdís hefur mikinn áhuga á keiluíþróttinni og er ein megin ástæða þess að hún flutti frá Akureyri árið 2018 lokun Keiluhallarinnar á Akureyri.
„Ég hef aldrei verið mikil íþróttakona en fann mitt sport þegar ég fór að æfa keilu, því var mjög erfitt að missa æfingaaðstöðuna. Í dag sit ég í stjórn keiludeildar ÍR og stjórn KLÍ (Keilusamband Íslands),“ segir hún.
Sem fyrr segir býr hún í hjólhýsi sínu í Laugardalnum þar sem hún hefur verið frá árinu 2020. Hún unir hag sínum vel. Hún segir að það sé henni mikið hjartans mál að komið verði upp skipulögðu svæði fyrir fólk sem kýs þessa óhefðbundnu búsetu.
„Við sem kjósum að búa á þennan hátt getum hvergi haft lögheimili sem skerðir réttindi okkar á ýmsan hátt. Það eru ekki allir sem vilja búa í steinsteypu og mér finnst mjög mikilvægt að komið sé til móts við þá sem kjósa óhefðbundið búsetuform. Við þurfum ekki öll að passa í sama formið,“ segir hún og bætir við:
„Það er í mörg horn að líta og meðal annars finnst mér kerfið of þungt og flókið, sem leiðir til þess að margt fólk dettur á milli kerfa því það passar hvergi inn. Það vantar meira samráð við notendur þjónustunnar, mér finnst of oft að kerfin séu smíðuð með allt annað í huga en að þjónusta þá sem þurfa að nota hana. Hver er betur til þess fallinn að meta gæði þjónustunnar en einmitt sá sem notar hana?“
